Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

dalandar [dalandar] isim

Evin həyətinə baxan; həyəti, küçəni süpürən xidmətçi, süpürgəçi. □ O günün sabahı dalandarı yanıma çağırıb, gördüyüm qadın barəsində məlumat istədim. (S.Hüseyn).

dalandarlıq [dalandarrıx] isim

Dalandarın işi, vəzifəsi. □ Dalandarlıq etmək. Həyətlərində neçə ildən bəri dalandarlıq edən bu kişinin ona xeyli yaxşılığı dəymişdi. (M.Hüseyn).

dalanma

dalanmaq [dalammax] feil

dalaşdırılma

dalaşdırılmaq [dalaşdırılmax] feil

Bir-biri ilə vuruşdurulmaq, aralarına dava salınmaq.

dalaşdırma

dalaşdırmaq [dalaşdırmax] feil

Vuruşdurmaq, vuruşmalarına səbəb olmaq. □ Uşaqları dalaşdırmaq.

dalaşqan [dalaşqan] sifət

Dalaşmağı, savaşmağı çox sevən, daim dalaşan, boğuşan; çox davakar. □ Dalaşqan uşaq. Dalaşqan köpək həmişə xoralı olar. (Atalar sözü).

dalaşqanlıq [dalaşqannıx] isim

Dalaşqan adamın xasiyyəti; savaşqanlıq, davakarlıq, boğuşqanlıq.

dalaşma

dalaşmaq [dalaşmax] feil

Savaşmaq, vuruşmaq, dava eləmək; küsüşmək, sözləşmək, söyüşmək, bir-birinə ağır sözlər demək. □ Uşaqlar dalaşırlar. Baba, daha Gülpəri ilə dalaşma, mən razıyam. (S.S.Axundov).

dalayıcı [dalıyıcı] sifət

Dalayan.

dalay-dalay [dalay-dalay] isim

Xanəndələrin oxumağa başlarkən əvvəlcə giriş kimi söylədikləri söz.

dalbadal [dalbadal] zərf

Bir-birinin dalınca, bir-birinin ardınca; ardıcıl, peydərpey; arası kəsilmədən, ara vermədən; fasiləsiz. □ Dalbadal axışıb gəlmək. Dalbadal papiros çəkmək. Dalbadal öskürmək.