Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

cahiliyyə [ca:hiliyyə] isim ərəb

Tarix. Ərəblərdə müsəlmanlıqdan əvvəlki dövr. □ İslamdan əvvəlki cahiliyyə dövründə ərəblər bütlərə sitayiş edirdilər.

cahillik [ca:hillix'] isim

Nadanlıq, avamlıq, bilməzlik, şüursuzluq, düşüncəsizlik, cəhalət. □ Bəşəriyyətin ən böyük bəlası cahillik, nadanlıq, savadsızlıqdır.

caiz [cayiz] sifət ərəb

Hər hansı bir baxımdan edilməsinə, görülməsinə, işlənməsinə icazə verilən; icazəli, rüsxətli, ən münasib, ən uyğun. □ Axund bu məclisin caiz, münasib olduğunu bildirdi.

calaq [calax] isim

1. Botanika. Bir bitkinin başqa bitki ilə calaqlanma nəticəsində inkişaf etmiş hissəsi; peyvənd, qələm. Calaq edilmiş, calaq nəticəsində alınmış. □ Calaq tutmayıb. Qələm calağı. Bağban meyvə ağaclarını calaq etməkdə çox mahir idi.
2. Qoşma, qoşulmuş şey. □ Usta elektrik naqillərini bir-birinə calaq edərək evin işıq problemini həll etdi.

calaqaltı [calağaltı] isim 

Botanika. Calaq (peyvənd) üçün götürülən bitki (ağac və s.). □ Bu bağın ağacları üçün çoxlu calaqaltı aldılar.

calaqçı [calaxçı] isim

Calaq vurma, calaqlama işini yaxşı bilən və bu işlə məşğul olan adam (bağban). □ Qoca calaqçı limon və naringi ağaclarını calaq etdi.

calaqçılıq [calaxçılıx] isim

Calaq vurma peşəsi, işi. □ Calaqçılıq vasitəsilə yeni növ bitkilər yaratmaq istəyirdi.

calaqlamaq [calaxlamax] feil

Bir bitkinin bu və ya başqa keyfiyyətini başqa bitkiyə aşılamaq üçün onun bir hissəsini (qələmlik) calaq (peyvənd) yolu ilə həmin bitkiyə calamaq, köçürmək; peyvənd etmək, qələm eləmək. □ Qızılgülü calaqlamaq üçün qələmliyi peyvənd vasitəsilə bitkiyə köçürmək lazımdır.

calaqlanma

calaqlanmaq [calaxlammax] feil

Calaq edilmək, peyvənd edilmək. □ Bu bağdakı ağaclardan calaqlanaraq yeni növlər alınıb.

calaqlatma

calaqlatmaq [calaxlatmax] feil

Calaq vurdurmaq, calaq elətdirmək. □ İsmayıl ağa hər bahar ağacları calaqlatmağı, peyvənd etdirməyi tapşırırdı.

calaqlı [calaxlı] sifət

Calağı olan, calaqlanmış, calaq edilmiş. □ Calaqlı üzüm. Bu calaqlı almalar fərqli, daha şirin dada malik idilər.

calal [calal] isim ərəb

Əzəmət, ehtişam, dəbdəbə, təmtəraq, büsat. □ Bu sarayın calalı, əzəməti, adamı heyran edir.

calallı [calallı] sifət

Dəbdəbəli, təmtəraqlı, ehtişamlı, əzəmətli. □ Onlar çox dəbdəbəli, calallı toy etdilər.