Kasıbın dürməyi yavan olsa da, dili yaǧlı olar (Ata. sözü).
Əvvəl yavaş, sonradan bərk öskürdüm (Mir Cəlal).
Qız yavaş addımlarla onu izləyir (M.Hüseyn); O cəld xəstələrin yanına qaçdı (C.Məmmədov).
Bu məktub gecəyarısı Hacı Həsənin içəri otaǧında yavaş səslə oxundu (Mir Cəlal); Şairin iti gözü, həssas aǧlı, həm də sürətli yerişi var...
Stəkanı nəlbəkiyə yavaş qoy (Mir Cəlal); Tez əncir aǧacının altına çəkildim və fikirləşdim (Y.Əzimzadə).
– Ay lələ, yavaş sürün! (Mir Cəlal); Sürmə xala Əzizi hamamxanaya salıb mətbəxə qayıtdı və tələsik yemək hazırlamaǧa başladı (S.Rəhimov).
Bir dəfə axşam kim isə qapını yavaşca döydü (C.Məmmədov); Əkbərin baldırı bərk göynədi (Mir Cəlal).
Elə belə çaǧırıb oyada bilməyəcəyini görəndə cəld onlara yanaşdı, hərəsinə bir dürtmə ilişdirdi, əlbəttə, bərkdən yox, yavaşcadan (M.Hüseyn).
Yaǧış yaǧırdı, gah güclənir, gah da yavaşıyırdı
(“Ulduz”).
At səhərə yaxın lap yavaşıdı (İ.Şıxlı); Gavur malını yeməyə tələsmək gərəkdir, tələsmək (Mir Cəlal).
Bəbir bəy səsini yavaşıtdı, nökərinə xəlvəti danışdı (Mir Cəlal); Xasayın iştahı daha da artdı (M.Hüseyn).
...Zeynal təqib etdiyi düşmənin yuvarlandıǧını görüncə atını yavaşıtdı (Ə.Əbülhəsən); Salatın addımlarını yeyinlətdi (İ.Şıxlı).
Otaǧın döşəməsi yayǧın yox, yıǧcam döşəməlidir.
Su kimi ürəyimə yayılır, sözün düzü (S.Rüstəm);
Şah yedi doydu, süfrə yıǧıldı (M.F.Axundzadə).
Köçər arandan el, gedər; Yavaş-yavaş yaylaǧa (A.Səhhət).
