Nişan aldı uşaǧı; Sərdi qara torpaǧa (M.Rahim); Hamını ayaǧa qaldırdı (S.Qədirzadə).
Məni yayda dərərlər; Kölgəsində sararlar (M.Rahim); Paltarı yıǧmaq lazımdır, yaǧış yaǧacaq (A.Məmmədov).
O sərrast deyil, nataraz adamdır (“Azərbaycan”).
O çox sərrast danışırdı (Ə.Vəliyev); Bütün rayon onu da bilir ki, bu bir ildə mən hələ yalan danışmamışam (İ.Hüseynzadə).
Xeyr, mən nə qədər də olsam sərsəm; Kimsəyə əyləncə olmaq istəməm (H.Cavid); Amma vəzifən oldumu hamının gözündə aǧıllısan, vəssalam (İ.Fərzəliyev).
Ürfü şər olmuyor, bu fikrə şərik; çəkilir teyindar bu sərsəmilik (H.Cavid); Onun aǧıllılıǧı sayəsində biz arzumuza çatdıq (“Azərbaycan”).
Çoban Kərəm yenidən sərtləşdi (M.İbrahimov); Lakin buraya hansı məqsədlə gəldiyini yadına salıb yumşaldı (C.Əmirov).
Artıq sifətindən yorǧunluq oxunurdu, gözlərindən sərtlik yaǧırdı (“Azərbaycan”); Rüstəm kişi zorla nifrətini boǧaraq yumşaqlıq göstərdi (M.İbrahimov).
Həyətlərdə səs-küy çoxalmışdı (Mir Cəlal); Hər tərəf sakitlikdir (C.Əmirov).
Camaat arasında yenə səs-küy qopdu. Vəli aǧzını açan kimi aralıǧa gözlənilməz maraqdan doǧan aǧır bir sükut çökdü (M.İbrahimov).
Səssiz idi (M.Süleymanlı); Məclis səsli-küylü idi.
Arx səthidir. Qabaqda enli və dərin bir arx vardı (Ə.Vəliyev).
Əsərdə səthilik hiss olunur. Əsərlərini vərəqlədikcə zahirən adi görünən bu insandakı zəkaya, dərinliyə, təfəkkürə heyran qaldı (S.Qədirzadə).
Siftə kimsə buradan getmiş, kəsə yol salmışdır (G.Hüseynoǧlu); Hamıdan son o gəldi.
Tinləri sürtülür daşların: olurlar haphamar, sıǧallı (R.Rza); Kələflər pırtlaşıq qaldı (R.Rza).
