Baş adi baş idi, qarşısındakı da normal adam idi (“Azərbaycan”); Gic toyuq yumurta aparar (Ata. sözü).
Aǧa ilə xanım savaşdı, arada nökərin canı çıxdı (Ata. sözü).
Lakin bu sevinc... onun tutqun, yoxsulluq və nökərlik qayǧıları içərisində sönüb getdi (Mir Cəlal); Bəyliyini bizə göstərir? (M.İbrahimov).
Üz-gözündən nur tökülür (“Ulduz”); Keşişin qaşqabaǧından zəhrimər tökülürdü (İ.Fərzəliyev).
Sevən ürəklərə eşqin nur saçır; Çiçəklər gülümsər günəş doǧanda (M.Araz); Tənha qayalara, lal meşələrə; Zülmət gecələrdə hayandı Göy göl (M.Araz).
Nurluyam bir xəzan yarpaǧı kimi (S.Sərxanlı); Qəfil təzadların sıçrayış yeri; Gah zülmətli olub, bu yer, gah işıq (M.Araz).
