Biz bəzən düşməni tanımayırıq. Onu özümüzə həmdəm sayırıq (S.Rüstəm).
Dünənki düşmənliya inanmayırdıq (Ə.Əbülhəsən); Od ilə pambıǧın nə aşinalıǧı (Ata. sözü).
Səttar xan olduqca düşüncəli və kədərli idi (M.S.Ordubadi); Ürəyində, o qocadan fərsiz övladına qalan karxana kimi uçulub-daǧılıb, bərbad olub (S.Qədirzadə).
Sən niyə Şiraslanla düşünüşmüsən? (S.Rəhimov); Fərman da Qədir kişi ilə dostlaşdı (Ə.Sadıq).
Məşədi İbad yaxasını düymələyir (Ü.Hacıbəyov); Qulam qızın yaxasının düymələrini açdı (S.Qədirzadə).
Əyricə qaşı var, ucu əyməli; Kətan köynək geyib, köksü düyməli. Aşıq Kərəm. Qulam sobanın açıq qapısından yerə düşən közü götürüb içəri atdı (S.Qədirzadə).
Uzaq ellərdə yasdır, bizim ellərdə düyün (S.Rüstəm).
Qadın bu pullara həsrətlə baxdı və nəhayət, onların beşini götürüb çarqatının ucuna düyünlədi (A.Makulu); Göyçək durub qapını açdı (Ə.Vəliyev).
İlanlar fışıldayır kol-koslar arasından; Ayaǧa dolaşan düyünlü kəndir kimi (S.Rüstəm); Simon yol açıqdır, gedə bilərsən (B.Vahabzadə).
Sevdiyim əyninə geyibdi aǧı; Çəkibdi sinəmə düyünlü daǧı (“Abbas və Gülgəz”); Ürəkdən şadam ki, elə oǧlunuz var (Ə.Vəliyev).
İndi elimizin toylu-düyünlü günləri başlayır (M.Süleymanlı); Yaslı gəlinlərin, yaslı qızların; Ahından Gridi daǧların qarı (S.Vurǧun).
Düz yolla getməyi özünə ölüm bilir. Dolama yollarda maşının sizi nə qədər atıb-tutduǧunu təsəvvür edin (S.Vəliyev).
Ovçu ovun düz görə; Düz dolana, düz görə; Mən yara neylədim ki; Atdı məni göz görə (Bayatı); Xor baxarsan, ac qalarsan (Ata. sözü).
Yolu gah düzünə, gah köndələninə getmişdim, şəhərin axşam qaynarındakı izdiham içində çox sıxcalanmışdım, çox çalxalanmışdım... (Ə.Məmmədxanlı).
Düz yolla gedən yorulmaz (Ata. sözü); Evin nahamvar palçıq döşəməsinə kandar tərəfdə xaral sərilmişdi
(S.Qədirzadə).
