Əyə, a Cırtdan, bu nəhəngə gücün necə çatar, – dedi (İ.Şıxlı).
Cismani olaraq zindandayam, ruhən isə buludlar kimiyəm (F.Kərimzadə).
Ciyərli oǧul özünü hər yerdə göstərir (İ.Şıxlı); Simasından qorxaq bir şəxs olduǧu hiss olunur.
Yazdın, cızdın; Qabaǧımda (İ.Tapdıq).
Dəli-dolu, üzügülər, comərddir (A.Şaiq); Xəsis kaftar it sümüyü yıǧan kimi, anbarı doldurubdur mıx ilə... (S.S.Axundov).
O, comərdlik timsalıdır (“Azərbaycan”); Qardaş, bura xəsislik yeri deyil (S.S.Axundov).
Coşqun Xəzər, qumsal üzüm baǧları yadıma düşdü (S.Vəliyev); Axırsınız sakit, lal; Bu sahildən o sahilə (R.Rza).
Hardan alım o həvəsi, coşqunluǧu (C.Novruz); Kənddə sakitlikdir (M.İbrahimov).
İndi inəyin yerinə düyə baǧlarsan, öküzün yerinə cöngə (“Aşıq Ələsgər dastanı”).
Qırx il külüng çalıb bir cüzi pul əlimə salmışam (S.S.Axundov); İndi həkim olsaydı, bir parça pambıqdan ötrü əpteyə göndərib məndən xeyli pul çıxartmışdı (S.S.Axundov).
Onlardan dördü təkdir: ənsə, əsas, alın və xəlbir sümüyü. İkisi isə cütdür: təpə sümüyü, gicgah sümüyü (S.Qədirzadə).
Məsrurə üzünü yanındakı cüssəli oǧlana tutaraq qısıla-qısıla dilləndi (S.Qədirzadə); Suçular əkini dərin şırımla və sısqa axınla suvardılar (Ə.Vəliyev).
Mən səni görmüşəm söz sərkərdəsi; Alovlu, qüdrətli, cürətli, mətin (X.Rza); Dərəyə enmə, qorxaq! Qorxaq həllənc daşıdır; Kim ona təpik vursa; Dalı ona qarşıdır (M.Araz).
Ərinin inadkarlıǧı Nəvazişi də cürətləndirdi (S.Qədirzadə); Qorxma, bu saat ev yiyəsi çıxar (Mir Cəlal).
