Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

uru

Cəbrayıl, Sabirabad, Ucar

urub¹

Cəlilabad, Kürdəmir, Oğuz

1. 25 qramlıq çəki vahidi (Oğuz).

2. 100 qramlıq çəki vahidi (Cəlilabad, Kürdəmir). □ Urubu qoy, az alacam (Kürdəmir).

urub²

Quba, Xaçmaz

Cem (turşu). □ Urubi ərigdən, cirdən bişirəllər (Quba).

urub³

Zaqatala

0,06 hektar.

uruf¹

Şəki

Ruh. □ Elə iynə vurur, heç urufun da incimir.

uruf²

Şəki

1. An, az vaxt. □ Bi urufdacə qutardı işini.

2. On beş dəqiqə. □ Un ikiyə bi uruf var.

uruf³

Xanlar

1. Hörmət.

2. Təmtəraq. □ İrəhmətdix' Qasım əmini bir urufinan basdırdılar ki.

uruf⁴

Biləsuvar, Salyan

Yaxşı, xoşagələn. □ Gedirsən, görürsən mağazeyində bi şey satıllar, di:rsən ki, lap urufidı (Biləsuvar).

uruf⁵

Bərdə, Hamamlı

1. 100 qram (Bərdə). □ Gəvənin bir gülü əysix'di, mana bir urufi narın ifi ver.

2. 4 kiloqramlıq ölçü qabı (Hamamlı). □ İki urufi taxıl ölç gəti, ver aparsın.

uruğ¹

Ağcabədi

Çoxdoğan. □ Uruğ arvat tez qojalar.

uruğ²

Biləsuvar, Sabirabad

Qarşı, qabaq. □ Saba-saba uruğma yava adam çıxdı (Sabirabad).

uruğ³

Biləsuvar, Göyçay, Qax, Sabirabad

Nəsil.

uruğcul

Gədəbəy

Doğar, qısır qalmayan. □ Uruğcul heyvan damazdıx saxlamağa yaxşıdı.

uruğlu

Bakı

Qohum. □ Adə, o Memedgil yaman uruğludılar a.

uruğlu-turuğlu

Bakı, Qax, Şamaxı

Qohum-əqrəbalı.

uruğ-turuğ

Ağdam, Bakı, Şamaxı, Şuşa

Tayfa, nəsil. □ Heş bütöy uruğ-turuğunuzda belə ağıllı uşağ olmuyuf; Ay arvad, sənin yaf o uruğ-turuğuna ləhnət olsun (Şuşa).

urux¹

Ağcabədi

uruxcul

Daşkəsən

Bax: uruğcul. □ Bizim inə:miz uruxculdu, hər il doğor.

uruxlu

Ağdam, Qax

1. Cins.

2. Qısır qalmayan, nəsil verən, doğar. □ Bu at uruxlu atdı (Ağdam); Uruxlu inəx'di bu (Qax).

uruxlu-turuxlu

Qax, Zaqatala

Artıb-törəyən, nəsil verən.

urux-turux

Ağsu, Kürdəmir, Oğuz, Ucar

urulamax

Cəbrayıl, Ucar

urunnuğ

Dərbənd

Döşəkçə.