Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

qındı

Ağcabədi, Ağsu, Cəbrayıl, Əli Bayramlı, Füzuli, İmişli, Kəlbəcər, Kürdəmir, Şamaxı, Şuşa, Tovuz, Ucar

Südlə undan bişirilən yemək, horra. □ Nənə, bir qındı bişir (Kəlbəcər); Axşam de:irdi: “Qındı pişirmişəm” (Ağcabədi); Oydə qındı ye:b gəlmişəm (Ağsu); Sə:r qındı yemək xoşuma gəlir (Füzuli); Qındını qocalar da ye:ir, uşaxlar da ye:ir (Ucar).

qındır¹

Qazax

Keçəl.

qındır²

Tovuz

Sınıq.

qındırğa¹

Ağdaş, Kürdəmir, Mingəçevir, Oğuz, Salyan, Tovuz

Yabanı bitki adı. □ Qındırğa havardı, damların üsdə-zada yapıllar (Oğuz); Bax, buna da qındırğa de:illər (Tovuz).

qındırğa²

Bakı

Kilkə. □ Ay balam, belə yuvallar yuni, qındırğa eliyib qoymusan ki?

qındırğa³

Cəlilabad, Culfa

Möhkəm kəndir.

qındırğa⁴

Salyan

Çox arıq. □ Qındırğa qoyunun nə əti olacağ.

qınıf

Biləsuvar

qınılğamax

Çənbərək

1. Saxlamaq.

2. Gizləmək. □ Sana bir qırıx qaymax qınılğamışam.

qıniy

Qax

Qarğıdalı çörəyi. □ Qıniyi yedim.

qınqa

Cəlilabad

Turşəng. □ Qınqa çox turş olur.

qınqılı

Ağbaba

Xırdaca, balaca. □ Sənin qınqılı boyun var.

qınqılıx

Böyük Qarakilsə, Çənbərək

Qınqılıx salmax: hay-küy salmaq. □ Qonşudan ayıfdı, öydə qınqılıx salma! (Çənbərək).

qınqıtmax

Tərtər

Çömbəlib oturmaq. □ Armudan bəyi kimin nə qınqıdıfsan orda?

qınna

Ağbaba

Tıntın. □ Qınna Mahmud bizə gəlifdi.

qınnax

Çənbərək, Karvansaray, Tovuz

qınnajıx

Tovuz

Azca, azacıq. □ O yağdan qınnajıx ma: ver, lazımdı.

qınnamax

Ağcabədi

qınt

Qarakilsə, Ordubad

Künc. □ Bu əvin qıntı çökübdü (Ordubad); Qıntdan o tərəfə dön, elə mağazin ordadı (Qarakilsə).