Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

kələpırt

Basarkeçər

kələsər

Ağcabədi, Ağdam, Füzuli, Göyçay, Ucar, Tərtər

Təzə əkilmiş tənək. □ Bı kətdə kələsər çoxdu (Ağcabədi); O təzə əkilmə tənəx'lərə kələsər de:rix', ağaja çıxmır kələsər (Ağdam).

kələtan

Ordubad

Hörümçək. □ Bizdər hörümçəx' demərıx, kələtan deyərıx.

kələvər

Füzuli

Bitki adı.

kələy

Qarakilsə, İmişli, Şahbuz

Yan tərəfləri daşla hörülmüş ağıl, heyvan salınan yer. □ Yayda malı kələyə salıra (Qarakilsə); Kələyə ma salıllar (Şahbuz); Daştan ağıl çəkillər, oa <ona> kələy deyillər (İmişli).

kələz

Qax, Qazax, Quba, Oğuz, Şəki, Zaqatala

Kərtənkələ. □ İlana ağı verən kələz olar (Şəki).

kəlfir

Xanlar

Qoca, qocalmış. □ Bu kəlfir it yediyi yala dəyməz.

kəlix'¹

Borçalı, Qazax

Yastıdaban ev ayaqqabısı. □ Ə:, o kəlix'ləri gətir burya (Qazax).

kəlix'²

Ağdam, Ağdaş, Cəbrayıl, Gəncə, Oğuz, Zaqatala, Zəngilan

kəlik

Bakı, Cəlilabad, Kürdəmir

Yetişməmiş qovun və ya qarpız. □ Uşaxlar bosdannan bir neçə kəlik gətirdilər (Bakı); Mına iki dənə kəlik verir (Cəlilabad).

kəlimax

Zaqatala

Sıyırmaq. □ Xamırı astamnan kəliyırıx.

kəliməx'

Cəbrayıl, Füzuli, Mingəçevir, Şəki

Təmizləmək, xırda otları dibindən kəsib götürmək, kürümək. □ Cümşüd, arxı kəli, su gətirəx' (Cəbrayıl).

kəlim-kəlim

Qazax

Hərdənbir. □ Axlın kəlim-kəlim gəler.

kəlin

Ağcabədi, Ağdam, Başkeçid, Borçalı, Culfa, Füzuli, Hamamlı, Xocavənd, Kürdəmir, Qax, Qazax, Şəmkir, Tovuz

Kəlin qoyun: buynuzlu qoyun. □ Anamsan, qoyunun kəlini, səni sağan qız-gəlinin, quceydım incə belini (Füzuli); Bizim sürüdə kəlin qoyun çoxdı (Culfa); Buynuzdu qoyuna kəlin deyillər (Tovuz).

kəliş

Ordubad

Soğanın bir növü. □ Kəliş daddı soğandı.

kəlkün

Qarakilsə

Xeyirxah, qayğıkeş. □ Əli çox kəlkün adamdı, yəqin tanıyarsı:z.