Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

əynimax

Culfa

əyrəmçə¹

Füzuli, Yardımlı, Göyçay, İsmayıllı, Kürdəmir, Salyan

Ensiz qaşlı üzük. □ Hindi də əyrəmçə salıllar (Salyan); Bir əyrəmçəm vardı, verdim qızıma, o da itirib (Göyçay).

əyrəmçə²

Kürdəmir, Şəki, Tovuz, Ucar

Çirkin, xoşagəlməz. □ Bizim hesapdar bir əyrəmçə oğlandı (Kürdəmir); Bi əyrəmçə:n birini alıf qo. itdi öyə, heç adama da oxşamır (Şəki).

əyri¹

Ağdərə, Xocavənd, Tərtər

Əyri qısa boru, dirsək. □ Durbanın başına bir əyri keçirif döndərillər (Ağdərə).

əyri²

Oğuz

əyriqulağ

Cəlilabad

Əqrəbin bir növü. □ Ağrəb zəhərri oley, ancəğ əyriqulağ da ağrəbdi, özi də yap zəhərri oley, adami vırandə öldürey.

əyrimçə

Şərur

Çirkin; əyri. □ Elə əyrimçə qışdarıva yaraşır.

əyrişməx'

Qax

Yaltaqlanmaq.

əyyar

Basarkeçər

Bilikli. □ Babayi əmir ən bö:üx' əyyardı.

əza-cəza

Salyan, Yardımlı

Cəza, qulaqburması. □ Uşəğə əza-cəza ver, özün düz aparsün (Yardımlı).

əzə-cəzə

Salyan

Əzab-əziyyət, zülm. □ Elə axlım kəsənnən əzə-cəzə çəkmişəm.

əzfan

Füzuli

Əzfana getməx': məhv olmaq. □ Yazıx əzfana getdi naxaxca yerə.

əzgən

Xanlar

əzik

Kəlbəcər

Suvaşqanlığı az olan un. □ Unumuz çox əzikdi.

əzinmək

Ağdaş

Naz etmək.

əzman

Xocavənd

Beşillik qoyun.

əzmə

Basarkeçər, Gədəbəy, Gəncə, Qazax, Şəmkir, Tovuz

Bülöv daşı, xart daşı. □ Ay qağa, qadan alım, əzməni ver, kərəntini itiliyim (Basarkeçər); Əzmiyə çəkerix', pıçağın ağzı itiləner (Qazax).