Tənə vuran, başa qaxan.
1. Sifət kimi: hökmdara məxsus, hakimə aid olan.
2. İsim kimi: hökmdarlıq.
1. Bir işi öz arzusu ilə görən; könüllü.
2. İtaət edən.
1. Allahın əmr və göstərişlərini yerinə yetirmə.
2. İtaət.
3. İbadət.
1. İtaət edilən yer.
2. İbadətgah.
1. Eşilmiş, əyirilmiş ip, sap və s.
2. Bax: tafta.
1. Həddini, vəzifəsini aşan; azğın.
2. Üsyançı, asi.
1. Büt, sənəm.
2. Kahin.
3. Şeytan, yoldan çıxaran; azdırıcı.
1. Tabe olanlar.
2. Məhəmməd peyğəmbəri görməmiş, onun vəfatından sonra əshabələri ilə ünsiyyət saxlamış adam(lar).
Ruh quşu; həyat.
Tənək, meynə.
Tağşəkilli qaş; çatmaqaş; qaşın tağı.
Ənuşirəvanın tikdirdiyi məşhur tağ.
“Çardağın tağı”, göy, səma.
Otağın divarında qab-qacaq və s. qoymaq üçün kiçik hücrə; tağça; taxça.
