Yer üzü.
Bax: rusiyah.
Məcazi mənada: abır-həya.
Sink; bürünc; tunc.
1. Üzüqara, təqsirli, günahkar.
2. Məcazi mənada: cibi boş, yoxsul, kasıb.
Üz verən, meydana çıxan.
1. Zifaf gecəsi bəyin gəlinə verdiyi bəxşiş; üz görümçəyi.
2. Təzə doğulan uşağı ilk dəfə gördükdə ona verilən bəxşiş; üz görümçəyi.
Rum nəslinə mənsub olan; rumlu.
1. Rumlu, Rumdan olan; avropalı.
2. Bizanslı; anadolulu.
1. İsa peyğəmbərin adlarından biri.
2. Mələk Cəbrayılın adlarından biri.
“Allahın ruhu”, İsa peyğəmbərin adlarından biri.
Üz sürtmə.
Üz sürtməklə əlaqədar olan.
Gündən-günə artan, getdikcə çoxalan.
Oruc tutmayan, orucunu yeyən.
Qismət, ələ gəlmə.
