Cansız təbiət.
Kim ki, zövq əhli degil, anı hesab eylə həcər,
Ləhni-Davud eləməz növi-cəmadatə əsər. (S.Ə.Şirvani)
1. Cəmiyyət, yığıncaq.
2. Sürü, naxır, ilxı.
3. Sıra, düzüm.
1. Günah, təqsir, qəbahət.
Həqqi batil еyləmişlər, işlənir cürmi-kəbir,
Şеyxlər şəyyad, abidlər abusən qəmtərir. (M.P.Vaqif)
2. Sifət kimi: yazıq, fağır.
Planet.
Qəşəng, göyçək, gözəl.
Çün ləbin cami-Cəm oldu nəfxeyi-ruhülqüdüs,
Ey cəmilim, ey cəmalim, bəhrü kanım, mərhəba! (İ.Nəsimi)
Ayrı, ayrılmış, uzaq düşmüş.
Eyləməz xəlvətsərayi-sirri-vəhdət məhrəmi
Aşiqi məşuqdən, məşuqi aşiqdən cüda. (M.Füzuli)
Gözəllik, göyçəklik, gözəl üz, qəşəng sifət.
Ay ilə gün sücud edər surətini göricəgiz,
Bu nə cəmalü hüsn olur, səlli-əla cəmalinə. (İ.Nəsimi)
Bax: cəmil.
Döyüş, vuruş.
Hər sədavü səs ki, dünyaya dоlub əksər əqəl,
Cümlə məkrü alü fənnü fitnədir, cəngü cədəl. (M.P.Vaqif)
1. Leş, qoxumuş cəmdək.
2. Məcazi mənada: sərvət, var-dövlət.
Cifеyi-dünyayədir hər еhtiyacü iştiyaq,
Munca kim, еtdim tamaşa, sözlərə asdım qulaq. (M.P.Vaqif)
Comərdlik, əliaçıqlıq.
Qılmasın dünyadə ultanlar mənə təklifi-cud,
Bəs dürür başımda tövfiqi-qənaət əfsəri. (M.Füzuli)
Dəlilik, dəli olma; dəli, divanə.
Pənbeyi-daği-cünun içrə nihandır bədənim,
Diri olduqca libasım budur, ölsəm kəfənim. (M.Füzuli)
Bax: cay.
Vəqf icarələrini və zəkatı yığan adam.
1. Cəbr edən, zor işlədən, zülmkar.
2. Sınıqçı.
Caduya inanan.