1. Sifət kimi: aydın.
2. İsim kimi: isbata ehtiyacı olmayan, aksiom.
1. Pisliyə danışan, başqası haqqında pis sözlər söyləyən.
2. İftiraçı, böhtançı.
3. Qeybətçi.
Pis fikirli, pis niyyətli, pis məqsədli.
1. Köçəri.
2. Başlanğıc.
3. Bəsit, ibtidai.
Pis şey arzulayan, arzusu pis olan.
1. Bir şeyin yerini tutan, onu əvəz edən; əvəz.
2. Dəyər, qiymət.
3. Əzraili aldadıb xəstə uşaqdan uzaqlaşdırmaq üçün uşağın dəmir və palçıqdan düzəldilib basdırılan heykəli.
4. Təbdil olma; dəyişmə.
1. Haqsız.
2. Hesabı düz aparmayan.
1. İlk dörd xəlifə dövründə islam dövlətinin xəzinəsinə verilən ad.
2. Orta əsrlərdə xəlifəlikdə ianə olaraq toplanan pulların və qiymətli şeylərin saxlandığı yer.
1. Birinin hakimiyyətini qəbul edib ona tabe olma.
2. İtaət etmə, tabe olma, boyun əymə.
Açıq.
Yenə, təkrar, bir də, bir daha, yenə də.
Dala, geriyə.
Oyun.
1. Doğru olmayan, həqiqətə zidd olan.
2. Boş, bihudə, yersiz.
3. İsim kimi: məhv olma, heç olma, yoxa çıxma.
1. Yük boşaldılan və yüklənən yer (dəniz və s. sahili).
2. İçinə şey yığılmış boğça, kisə və s.; yük.
Dəfə, kərə.
1. Səngər.
2. Bənd, sədd.
3. Haqqında, xüsusunda.
Bax: bari (1-ci mənaya).
Xüsus, barə.
Növ, cür, tərz.
