Azərbaycan dastanlarının leksikası

oda

Otaq.

Sevdiyim, süpür odanı,

Doldur, saqi, ver badanı,

Yarıma gələn qadanı

Qızıl kimi alıram mən.

          (“Abdulla və Cahan”)

oğramaq

Uğurlamaq, yollamaq.

Şapuru can ilə oğradım cəngə,

Məğlub eləyibən gətirdim təngə.

                                     (“Sam şahzadə”)

osaf ərəb

Vəsf sözünün cəmi; sifət, keyfiyyət.

Bircə gözəl istərəm bu osafda,

Gözəllər içində xub tər olsun.

                       (“Mahmudla Nigar”)

ova

Düzənlik, ovalıq.

Kərəm deyər: eşq qazanın qaynadan,

Geniş ovalarda köhlən oynadan,

Fəryad edib, çox analar ağladan,

Mən ağlayım yana-yana, aman hey!

                                           (“Əsli və Kərəm”)

ovhal

Əhval.

Dəryalar göy geymiş, mahılar qara,

İnən belə öz halıma vay deyim.

Biz iyid ki, qürbət elə varanda,

Qəriblərin ovhalına vay deyim.

                              (“Qulam-Kəmtər”)

ovraq ərəb

Vərəq sözünün cəmi, övraqi-gül – gül yarpaqları.

Mənnən salam olsun Aşıq Sənana,

Bil, neçə gül bitib, ovrağı nədi?

Məscidi-əqsayə kim qoydu bina,

Onun içi daşdı, qırağı nədi?

                    (“Abbas və Gülgəz”)

obrılmaq

Oyulmaq; çökmək. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oğlancuq

Kiçik oğlan. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oğlan-uşaq

Çoluq-çocuq qələbəliyi, tünlüyü. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oğramaq

Atın yavaş kişnəməsi. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oğrı

Oğru. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oğurlayın

Gizlicə, yavaşca. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oq

Ox. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oqçı

Oxçu. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

oqçuğaz

Kiçik ox, gözəl ox. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)