1. Bir şeyi əlindən buraxaraq yaxına, ya uzağa tullamaq, fırlatmaq. □ Nisa kömür qabını yerə atıb gəldi (Mir Cəlal).
2. Bir şeyi hündür yerdən aşağı tullamaq, salmaq. □ Lövbəri dənizə atmaq. Damın qarını atmaq.
3. Salmaq. □ Həbsə atmaq.
4. Tərk etmək, buraxmaq, üz döndərmək. □ Arvad-uşağını atmaq. İşi atmaq.
5. Məcazi mənada: əl çəkmək, tullamaq, tərk etmək. □ Papirosu atmaq. İçkini atmaq.
6. Rədd etmək, əməl etməmək. □ Qardaşımın sözünü ata bilmədim (M.S.Ordubadi).
7. Doldurulmuş tüfəngdən, tapançadan, topdan və s. silahdan atəş açmaq. □ Tüfəng atmaq. Top atmaq. Pulemyot atmaq.
8. Məcazi mənada: vurmaq, öldürmək, yaralamaq. □ Quş atmaq.
9. Örtmək, salmaq, sərmək. □ Üstünə yorğan atmaq.
10. Səpmək. □ Toxum atmaq.
11. Sökülmək. □Əsəbilikdən yumruqları ilə ciblərini elə aşağı basdı ki, az qaldı paltarın tikişi atsın (Mir Cəlal).
12. Döyünmək, vurmaq, tərpənmək. □ Ürəyi atmaq. Nəbzi atmaq.
13. Çıxarmaq, buraxmaq, pozmaq. □ Məqalənin birinci abzasını atmaq.
14. Məcazi mənada: uzatmaq. □ Bəzən adama elə gəlir ki, əlini dağların təpəsinə atsan, ulduzları tuta biləcəksən (S.Rüstəm).
15. Məcazi mənada: içmək.
16. Bir sıra isimlərin yanına gətirilərək mürəkkəb feil və müxtəlif ifadələr düzəldilir. □ Can atmaq, kif atmaq, əl atmaq, addım atmaq, püşk atmaq.
17. Məcazi mənada: aldatmaq, vədinə xilaf çıxmaq.
Həmçinin bax: