All dictionaries

şələləmək [şələləməx'] feil

Şələ bağlayıb arxasına götürmək, dalına qoymaq, yükləmək (bəzən “dalına” sözü ilə). □ A kişi, sarsaq olma, gəl odunu şələlə dalına, itil cəhənnəmə. (Ə.Haqverdiyev).

şələlənmə

şələlənmək [şələləmməx'] feil

Şələ edib dalına götürmək, yüklənmək, dalına yük çatmaq. □ O, kisəni şələləndi, toyuqları aldı. (S.Rəhimov).

şələli [şələli] sifət

Dalına şələ götürmüş, yüklənmiş. □ Yolla şələli adam gedirdi.

şələpapaq [şələpapax] sifət

Başına uzuntüklü dəridən papaq qoymuş. □ Şələpapaq kişi. Şələpapaq kəndli.

şəlləmə

şəlləmək [şəlləməx'] feil

Dalına almaq, yükləmək. □ Ata arxasına şəlləyib qoyun otardı. (İ.Əfəndiyev).

şəlpə [şəlpə]

şəlpə-şülpə [şəlpə-şülpə] isim

Pal-paltara, yaxud xırım-xırda şeylərə saymazyana verilən ad.

şəltə [şəltə] isim

1. Qadın alt tumanı, dizlik.
2. Cır-cındır, yıpranmış, üzülmüş, köhnə-kürüş şeylər (xalça, palaz, geyim, parça və s.). □ Otaq kasıb döşənmiş, dörd-beş şəltədən ibarət idi. (A.Şaiq).

şəltə-şəltə [şəltə-şəltə] zərf

Parça-parça, tikə-tikə. □ ...papağına dörd tolamaz birdən dəydiyi üçün papağın sağanağı şəltə-şəltə oldu. (Ə.Vəliyev).

şəltə-şültə [şəltə-şültə]

şəltəlik [şəltəlix'] isim

1. Şəltəyə, dizliyə yarar parça.
2. Sifət kimi: şəltəyə, dizliyə yarar. □ Şəltəlik parça.

şəm isim ərəb

şəmatət [şəma:tət] isim ərəb

1. Klassik ədəbiyyatda birinin başına gələn bəla və müsibətdən düşmənin sevinib kam alması; bədxahlıq mənalarında işlənmişdir. 
2. Klassik ədəbiyyatda tənə, məzəmmət, danlaq mənalarında işlənmişdir. □ Müftəxorluq nə gözəl peşə idi, tutmuş idim; Nə açan üstünü karın, nə şəmatət var idi. (M.Ə.Sabir).