Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

zırınpa [zırınpa] isim

Dialekt. Zır-zır ağlama, zırıldama. □ ..Cəfərə baxıb Yusif də onun kimi başladı zırınpanı. (C.Məmmədquluzadə).

zırnı [zırnı] isim ərəb

Bədəndə olan artıq tükləri aparmaq üçün işlədilən maddə (arsenlə kükürd xəlitəsi).

zırnıx [zırnıx]

zırpı [zırpı] sifət

1. Vulqarizm. Çox yekə, çox böyük, yekəpər, yöndəmsizcəsinə iri. □ Zırpı kişi.
2. Vulqarizm. İsim kimi: çox yekə, çox böyük, yekəpər, yöndəmsizcəsinə iri. □ Zırpının biridir.
3. Vulqarizm. Qanmaz, anlamaz, qaba, kobud adam.
4. Vulqarizm. İsim kimi: qanmaz, anlamaz, qaba, kobud adam.

zırpılaşma

zırpılaşmaq [zırpılaşmax] feil

Vulqarizm. Çox yekələşmək, çox qabalaşmaq, yöndəmsizcəsinə iriləşmək.

zırpılıq [zırpılıx] isim

Vulqarizm. Yöndəmsizcə yekəlik, irilik, böyüklük, yekəpərlik. □ Zırpılığına baxma, gücü yoxdur.

zırpıltı [zırpıltı]

zırrama [zırrama] sifət

1. Gic, sarsaq, ağıldan kəm; sözünü, hərəkətini bilməyən, zırı. □ Zırrama uşaq.
2. İsim kimi: gic, sarsaq, ağıldan kəm; sözünü, hərəkətini bilməyən, zırı adam. □ Zırramanın biridir.

zıryan [zıryan] isim

Komi xalqının köhnə adı.

zır-zır [zır-zır]

1. Usandırıcı uşaq ağlaması səsini bildirən təqlidi söz.
2. Sifət kimi: ağlayan. □ Zır-zır uşaq.

zıvınca [zıvınca] isim

Dialekt. Qolsuz isti qadın tənliyi (candonusu). □ Qumrunun anasından bir yadigar var idi: məxmər zıvınca. (Mir Cəlal).

ziba [ziba] sifət fars

1. Klassik ədəbiyyatda bəzəkli, zinətli, yaraşıqlı, qəşəng mənalarında işlənmişdir. □ Ziba nimtənəli, tikmə köynəkli; Gözləri qəmzəli, qallı sənəm, gəl! (Xəstə Qasım).
2. Klassik ədəbiyyatda gözəl, göyçək mənalarında işlənmişdir. □ Surəti ziba sənəmlər yox demən bütxanədə; Var çox, əmma sənə bənzər büti-xunxar yox. (M.Füzuli).

zibalanmaq [ziba:lammax] feil

Gözəlləşmək, qəşəngləşmək, daha da gözəl və qəşəng olmaq. □ Ala gözlər nərgisi-məstanə tək şəhlalənir; Elə ki süzgünləşir, yüzmərtəbə zibalənir. (M.P.Vaqif).

zibalıq [ziba:lıx] isim

Gözəllik, yaraşıqlılıq, qəşənglik. □ Səni bu zibalıqda; Görməyən göz gözdümü? (Sarı Aşıq).