Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

xırdayarpaqlı [xırdayarpaxlı] sifət

Botanika. Yarpaqları xırda olan. □ Xırdayarpaqlı ağac.

xırdım-xırdım [xırdım-xırdım]

xırxalama

xırxalamaq [xırxalamax] feil

Ayağının altına salıb əzmək, əzişdirmək; xırpalamaq. □ Uşağı döyərək xırxalamaq.

xır-xır [xır-xır] sifət

1. Səsi xırıltılı. □ Xırxır adam.
2. İsim kimi: xırıltılı səs, xırıltı. □ Xır-xırı otağa yayılmışdı.

xırıldama

xırıldamaq [xırıldamax] feil

1. Aydın olmayan, boğuq, tutqun səs çıxarmaq; xırıltı səsi çıxarmaq. □ Ölmək ölməkdir, xırıldamaq nə deməkdir. (Məsəl).
2. Xışıltı səsi çıxartmaq, xış-xış eləmək. □ Yeridikcə qar xırıldayırdı.

xırıltı [xırıltı] isim

Boğulan, yaxud çətin nəfəs alan adamın boğazından çıxan spesifik səs; xır-xır səsi. □ Otaqdan xırıltı gəlirdi.

xırıltılı [xırıltılı] sifət

Xırıltı ilə, boğuq, tutqun, xırıldayan. □ Xırıltılı səs.

xırım-xırda [xırım-xırda] isim

1. Çox işlədilən, tez-tez lazım olan hər cür xırda şeylər, ev şeyləri. □ Xırım-xırdanı yeşiyə yığmaq.
2. Məcazi mənada: kiçik, xırda, əhəmiyyətsiz, cüzi. □ Xırım-xırda işlər.

xırıp-xırıp [xırıp-xırıp] isim

Heyvanların otu dişlərilə qırparkən çıxan səs.

xırlama

xırlamaq [xırlamax] feil

Xır salmaq, başdan-başa bostan eləmək.

xırlı¹ [xırrı] sifət

Yivli (tüfəng, top, tapança).

xırlı² [xırrı] sifət

1. Dialekt. Varlı, pullu. □ Xırlı adam.
2. Köklü, əsaslı, yerində.

xırlıq¹ [xırlıx] isim

Xır salınmış yer, bostan yeri.

xırlıq² [xırlıx] isim

Çınqıllıq, daşlıq. □ Xırlıqda ot bitməz. (Atalar sözü).