Bütün lüğətlər

qapazlaşmaq [qapazdaşmax] feil

Bir-birini qapazla vurmaq.

qapçaq [qapçax] isim

1. Taxtadan qayrılmış su və ya şərab qabı; çəllək. □ Qapçaq su ilə doludur.

2. Cod həsirdən, kəndirdən toxunmuş, ya tikilmiş böyük kisə. □ Bir qapçaq kartof.

qapdırma

qapı [qapı] isim

1. Girib-çıxmaq üçün evin, yaxud barının və s. divarında açıq yer, deşik, habelə bu deşiyi qapamaq üçün taxtadan, dəmirdən və s.-dən düzəldilən qurğu. □ Divara qapı açmaq. Ev qapısı. 

2. Məcazi mənada: ev. □ Heç kəs cürət edib bu qapıya gələ bilməz. (S.S.Axundov).
3. Evin, binanın qabağı, girəcəyi; həyət. □ Elə kəs var ki, tapılmaz qapısında bir inək. (S.Ə.Şirvani).
4. Bir şeyin ağzını, deşiyini, girəcəyini örtüb bağlamaq üçün dəmirdən, taxtadan, şüşədən və s. düzəldilmiş örtü. □ Şkafın qapıları. Buxarının qapısı.
5. Nərd oyununda: iki daşla tutulan xana.

qapıbir [qapıbir] sifət

Çox yaxın, lap yaxın, qapı-qapıya. □ Qapıbir qonşu.

qapıcıq [qapıcıx] isim

Kiçik qapı.

qapıçı [qapıçı] isim

1. Binanın qapısında durub gözətçilik edən xidmətçi. □ Klub ağzında duran qapıçı qorxub divar dibinə çəkildi. (A.Şaiq). 

2. İdman. Futbol, hokkey oyunlarında: qapını müdafiə edən oyunçu. □ “Neftçi”nin qapıçısı.

qapıçılıq [qapıçılıx] isim

Qapıçının işi, vəzifəsi. □ A kişi, Allah sənə qapıçılıqdan artıq qulluq qismət eləməsin, qırarsan xalqı! (Mir Cəlal).

qapılma

qapılmaq¹ [qapılmax] feil

"Qapmaq" sözünün məchul növü. □ Əlindən qapılmaq. Papağı başından qapıldı.

qapılmaq² [qapılmax] feil

Bir şeyə həddindən artıq aludə olmaq, uymaq, bütün fikrini, özünü tamamilə bir şeyə həsr etmək. Bir şeyə həddən artıq başı qızışaraq, başqa şeyləri unudub, yalnız onun haqqında düşünmək. □ Elmə qapılmaq. Kitaba qapılmaq.

qapısız [qapısız] sifət

Qapısı olmayan. □ Qapısız və gecələr işsiz olan hücrələrin döşənəkləri çürük həsir qırıqlarından ibarətdi. (Ə.Məmmədxanlı).

qapışdırma

qapışdırmaq [qapışdırmax] feil

1. Tez-tez, tələsik götürmək, bir-birinin əlindən qapıb almaq, dartışdırmaq.

2. Çırpışdırmaq, oradan-buradan götürmək.
3. İtləri bir-birinin üzərinə saldırmaq, boğuşdurmaq.

qapış-qupuş [qapış-qupuş] isim

Hərə bir yandan tez, tələsik götürmə, qapışdırma, bir-birinin əlindən qapıb alma, dartışdırma.

qapışma