Bütün lüğətlər

həkkak [həkkak] isim ərəb

Metal, daş və s. üzərində polad qələmlə yazı, şəkil və s. nəqşlər oyan sənətkar; qravür ustası, qravürçü, oymaçı.

həkkaklıq [həkkaklıx] isim

Həkkakın sənəti; qravürçülük, oymaçılıq.

həqarət [həqa:rət] isim ərəb

Hörmətsizlik, sayğısızlıq, alçaqlıq, təhqir; alçaldıcı, heysiyyətə, mənliyə toxunan hərəkət, söz və s. □ Xan buyuran qulluqlarda qaim ol; Gör düşmənə nə həqarət eylərsən. (M.V.Vidadi).

həqarətlə [həqa:rətnən] zərf

Alçaq nəzərlə, yuxarıdan-aşağı, saymazyana, nifrətlə. □ Nə baxmaqdır mənə, ay müddəi, çeşmi-həqarətlə? (S.Ə.Şirvani).

həqiqət [həqiqət] isim ərəb

1. Doğrudan, həqiqətən olmuş və ya olan şey, hadisə və s; bir şeyin əsli, mahiyyəti, künhü. □ Həqiqəti olduğu kimi danışmaq.
2. Düzlük, vicdan, yaxşılıq, xeyirxahlıq, ədalət. □ Həqiqət aramaq.
3. Həyatda, təcrübədə sınanmış fikir, mülahizə, mühakimə. □ Bu, sınaqdan keçmiş həqiqətdir.
4. Doğrudan da, həqiqətən. □ Bu yerlər həqiqət gözəldir.

həqiqətçi [həqiqətçi]

həqiqətçilik [həqiqətçilix']

həqiqətən [həqiqətən] zərf ərəb

Doğrudan, doğrudan da, gerçəkdən, əslində. □ O həqiqətən böyük alimdir.

həqiqətpərəst [həqiqətpərəs] isim ərəb/fars

Həqiqəti, düzlüyü, ədaləti sevən, istəyən və onun uğrunda mübarizə edən adam; həqiqətçi.

həqiqətpərəstlik [həqiqətpərəsdix'] isim

Həqiqəti, düzlüyü, ədaləti sevmə; həqiqətçilik.

həqiqi [həqiqi] sifət ərəb

1. Həqiqətən mövcud olan və ya olmuş, həqiqətə uyğun olan; gerçək, real; saxta, süni, yapma, yalançı olmayan; əsil, düz, doğru, səhih. □ Həqiqi vəziyyət. Həqiqi söz.
2. Əsil mənada, necə lazımsa elə, əsil. □ Həqiqi dost. Həqiqi sənətkar.
3. Elmi cəhətdən müəyyənləşdirilmiş, hadisənin mahiyyətinə uyğun. □ Həqiqi istilik tutumu. Həqiqi azimut.

həqiqilik [həqiqilix'] isim

Həqiqi olma, düzlük, doğruluq, gerçəklik, reallıq. □ Faktların həqiqiliyi.

həqir [həqir] sifət ərəb

1. Qədir-qiyməti, hörməti, etibarı olmayan; alçaq. □ Həqir adam.
2. Klassik ədəbiyyatda təvazökarlıqla özünü başqasının qabağında kiçiltmə, heç kimi göstərmə, özünə əhəmiyyət verməmə mənalarında işlənmişdir. □ Sən də gəl abidin yanında məni; Qızartma, burax bu həqir bəndəni. (A.Şaiq).
3. Kasıb, yoxsul, miskin, zəlil. □ O birisi sadə və həqir geyimli otuz, ya bir qədər artıq sinli bir adam idi. (C.Məmmədquluzadə).

həqiranə [həqira:nə] zərf ərəb/fars

1. Həqir olana yaraşacaq bir tərzdə; qorxa-qorxa, çəkinə-çəkinə, yazıq-yazıq, alçala-alçala. □ Həqiranə yalvarmaq.
2. Sifət kimi: həqir olana yaraşacaq bir tərzdə; qorxa-qorxa, çəkinə-çəkinə, yazıq-yazıq, alçala-alçala. □ Həqiranə cavab.
3. Həqarətlə, alçaq nəzərlə. □ Rəşid Minaya doğru həqiranə baxıb getdi. (İ.Musabəyov).

həqq isim ərəb