Bütün lüğətlər

şaqqıldatma

şaqqıldatmaq [şak'qıldatmax] feil

Bir şeyi digərinə vuraraq, toxunduraraq, çırparaq şaqqıltı səsi çıxartmaq. □ Sayğacın daşlarını şaqqıldatmaq. Qamçını şaqqıldatmaq.

şaqqıltı [şak'qıltı] isim

1. Sınan, partlayan, bir-birinə dəyən şeylərdən, habelə ildırım çaxmasından, tez-tez atılan güllədən çıxan bərk qırıq səsi bildirən təqlidi söz. □ Pulemyotların şaqqıltısından qulaq tutulurdu. (Ə.Vəliyev). 
2. Bərkdən gülüş səsi, qəhqəhə səsini bildirən təqlidi söz. □ Elə ki ikimiz olardıq, bir demək, bir danışmaq, bir qaqqıltı, bir şaqqıltı. (Mir Cəlal).

şaqqıma

şaqqımaq [şak'qımax] feil

Şaqqıltı səsi çıxarmaq. □ Göydə nə ay, nə ulduz, bütün dünya qapqara; İldırımlar şaqqıyır tərpənməyən dağlara. (S.Vurğun).

şaq-şaq [şak'-şak'] zərf

Qəhqəhə ilə, şaqqanaq çəkərək. □ Şaq-şaq gülmək.

şaqraq¹ [şaqrak'] sifət

Şən, nəşəli, sevincgətirən, fərəhgətirən, ürəkaçan. □ Gözəldir baharın ilıq nəfəsi; Gözəldir bülbülün şaqraq nəğməsi. (A.Şaiq).

şaqraq² [şaqrak']

şaqren [şaqren] isim fransız

Yumşaq meşin dəri; qoduq dərisi.

şaqşaraq [şak'şarak']

şaqul [şa:qul] isim ərəb

Divarın şaquliliyini, düzlüyünü yoxlamaq üçün ucuna kiçik ağırlıq bağlanmış qaytan və ya ipdən ibarət alət; şüyül.

şaquli [şa:quli] sifət ərəb

Şaqul kimi yuxarıdan aşağıya enən; şaqul vəziyyətində olan; vertikal. □ Şaquli xətt.

şal [şal] isim

1. Yundan və s.-dən toxunmuş böyük baş örtüyü. □ İpək saçaqlı şal. Tirmə şal.
2. Nazik, yumşaq yun parça. □ ...əynində qara şaldan beli büzməli don vardı. (H.Sarabski).
3. Sifət kimi: şaldan tikilmiş. □ Şal paltar.

şalaxo [şalaxo] isim gürcü

Musiqi. İti oynanılan şən oyun havası.

şalaq [şalax] isim

1. Dialekt. İri, sarı yemiş. □ Gərəkdir ... şalaqdan və kal meyvədən yeyib qızdırmaya düşsün. (F.Köçərli).

2. Dialekt. Kələmin kökünün dibində olan iri, qalın yarpaq.
3. Dialekt. Məcazi mənada: abırsız, həyasız. □ O, şalağın biridir.

şalapay [şalapay] sifət rus

Avara, veyil. □ Şalapay adam.