Bütün lüğətlər

övkəşik [övkəşix'] sifət

Övkələnmiş, əzilmiş. □ Övkəşik köynək.

övlad [övlat] isim ərəb

1. Oğul və ya qız; uşaq, oğul-uşaq. □ Övlad bir turş almadır: yeyənin dişi qamaşar, yeməyənin gözü qalar. (Atalar sözü).
2. Nəsil, soy, zürriyyət. □ Qəhrəmandır onun azad övladı; Qafqazda məşhurdur onların adı. (A.Səhhət).

övladcanlı [övladcannı] sifət

Öz övladını, oğul-uşağını çox istəyən; uşaqcanlı. □ Övladcanlı kişi.

övladlı [övlatdı] sifət

Övladı olan, oğlu-qızı olan, oğul-uşaqlı. □ Övladlı ailə.

övladlıq [övlatdıx] isim

1. Övladın ata-anaya qohumluq münasibəti.
2. Övladın ata-ana qarşısındakı vəzifəsi. □ Övladlıq borcu.
3. Övladı olmayanların övlad kimi (rəsmi, ya qeyri-rəsmi) öz ailələrinə qəbul etdikləri uşaq.

övladsız [övlatsız] sifət

Övladı, uşağı olmayan; oğul-uşaqsız, sonsuz. □  Övladsız ailə.

övladsızlıq [övlatsızdıx] isim

Övladın olmadığı hal; oğul-uşaqsızlıq, uşağı olmama, sonsuzluq. □ Bu arvadın dünyada övladsızlıqdan başqa bir qəm-qüssəsi yox idi. (S.S.Axundov).

övraq¹ isim ərəb

1. Arxaizm. Kağız vərəqləri; yazılar.

Yığ övraqın, qələmdanın, həlakətdən qutar canın,

Demə: var ibn-Nemanın, demə çox cannisarın var! (Ə.Nəzmi)

2. Arxaizm. Yarpaqlar.

Şükufə övrağı hər yan saçıldı,

Sərvinazım, sallanıban seyr elə. (Əmani)

övraq² sifət ərəb

Arxaizm. Darmadağın, tamamilə sökülüb dağılmış, korlanmış.

övrə [övrə] isim

Bəzi adamlarda bir para şeyləri yedikdə bədənlərində əmələ gələn səpki, qızartı.

övrət [övrət] isim ərəb

1. Arxaizm. Arvad, zövcə, həyat yoldaşı. □ Sağ tərəfdən hacının övrəti əyləşib əlində dəsmal. (Ə.Haqverdiyev).
2. Arxaizm. Qadın (ümumiyyətlə). □ Zalda çox adam var idi: övrət, uşaq, kişi.. (Ə.Haqverdiyev).

övrətbaz [övrətbaz] sifət ərəb/fars

Arxaizm. Arvadbaz.

övrətbazlıq [övrətbazdıx] isim

Arxaizm. Arvadbazlıq. □ ..Mənim belə yadıma gəlir ki, .. arzu və məşğələləri övrətbazlıq idi. (C.Məmmədquluzadə).

övrətlik [övrətdix'] isim

1. Arxaizm. Arvadlıq. □ ..Mənim qızım da sənin evində beş il-altı il övrətlik eləyib. (Ə.Haqverdiyev).
2. Arxaizm. Qadına xas olan sifətlər, xüsusiyyətlər.

övsaf [övsaf] isim ərəb

Klassik ədəbiyyatda bir şəxsin və ya bir şeyin malik olduğu sifət, keyfiyyət, hal, səciyyə mənalarında işlənmişdir. □ Müştəridir sənə Zöhrə fələkdə; Gecə-gündüz övsafını deməkdə. (Q.Zakir).

öyəc [öyəç]