Bütün lüğətlər

çığırma

çığırmaq [çığırmax] feil

1. Bərk qışqırmaq, bağırmaq; çığıra-çığıra demək, bərk səslə demək. □ Oğru elə çığırdı ki, doğrunun bağrı yarıldı. (Atalar sözü).
2. Bərkdən ağlamaq, fəryad etmək, haray salmaq, bağırmaq. □ Gördüm ki, bir balaca uşaq yıxılıb adamların ayağının altına, çığırır. (M.S.Ordubadi).
3. Bərkdən özünəməxsus səs çıxartmaq (heyvanlar və quşlar haqqında). □ Atlar daha da şiddətlə başladılar çığırmağa. (C.Məmmədquluzadə).

çığırtı [çığırtı] isim

Bağırma, çığırıq səsi, qışqırıq, bağırtı. □ Rüstəm kişi əlini dəstəyin üstünə basaraq üzünü divara tutmuşdu ki, Telli arvadın çığırtısı raykomda eşidilməsin. (M.İbrahimov).

çığırtma¹ [çığırtma] isim

Qızardılmış pomidor, badımcan və ya ət tikələrindən ibarət xörək (bəzən yumurta da vurulur). □ Pomidor (badımcan) çığırtması.

çığırtma²

çığırtmaq [çığırtmax] feil

1. Çığırmasına səbəb olmaq; bağırtmaq, qışqırtmaq.
2. Ağlatmaq, bağırtmaq. □ Uşağı nə üçün çığırdırsan?

çığırtmalıq [çığırtmalıx] sifət

Çığırtmaya yarayan, çığırtma üçün. □ Çığırtmalıq cücə.

çığlıq [çığlıx] isim

Fəryad, fəğan, şivən. □ Ətrafda qarğaşalıq və çığlıq qopar. (H.Cavid).

çığnamaq¹ [çığnamax] feil

Qarğını ortasından yarmaq.

çığnamaq² [çığnamax] feil

Ayaqlamaq, tapdalamaq.

çıxacaq [çıxacax] isim

Çıxılacaq yer, çıxış yeri, çıxış. □ Binanın çıxacağı.

çıxan [çıxan] isim

Riyaziyyat. Çıxma əməlində: birinci ədəd (rəqəm); azalan.

çıxar [çıxar] isim

Xərc, məxaric, xərclənən miqdar. □ Kasıb çıxarını bilsə, geydiyi atlaz olar. (Atalar sözü).

çıxardırma

çıxardırmaq [çıxardırmax] feil

çıxarıcı [çıxarıcı] isim

Çətin çıxan bir şeyi çıxarmaq üçün alət. □ Lehmə nasosunun klapan yuvasını çıxarmaq üçün çıxarıcıdan istifadə olunur.

çıxarılma