Bütün lüğətlər

çaşdırmaq [çaşdırmax] feil

1. Müxtəlif yollarla birisinin çaşmasına, çaşıb-qalmasına, özünü itirməsinə səbəb olmaq. □ Hadisə Qadiri elə çaşdırmış, ruhunu və qəlbini elə sıxmışdı ki, elə bil o gözəl qıza olan hissi və duyğuları da indi onun yadından çıxmışdı. (Ə.Əbülhəsən).

2. Heyrətləndirmək, təəccübləndirmək, heyrətə salmaq. □ Şərəfoğlunun gözlənilmədən və özü də belə namünasib vaxtda gəlməsi Rüstəm kişini çaşdırmışdı. (M.İbrahimov).
3. Məcazi mənada: yolunu itirmək, yoldan çıxmaq, azmaq; yanlış yola sövq etmək, düz yoldan sapdırmaq, yolundan azdırmaq. □ İnsan oğlu dinc durmadı; Düz yolunu çaşdı yenə. (S.Vurğun).

çaşı [çaşı] zərf

Çəp, əyri.

çaşıb-qalma

çaşıb-qalmaq [çaşıb-qalmax] feil

1. Arzu olunmayan, gözlənilməyən və ya çıxış yolu bəlli olmayan bir hadisə qarşısında çaşmaq, özünü itirmək, nə edəcəyini bilməmək. □ Qumru bunu eşidər-eşitməz yerindən qopub üzüaşağı dərəyə doğru yüyürdü, lakin dərə içində qız çaşıb-qaldı. (Ə.Məmmədxanlı).
2. Yanılmaq, səhv etmək.

çaşır [çaşır] isim

Botanika. Çətirçiçəklilərdən ot bitkisi. □ Ballı bacısı oğlu ilə birlikdə kəndin üst tərəfindəki güneylərə gedər, çaşır, mərovca yığardı. (Ə.Vəliyev).

çaşka-loşka [çaşka-loşka] isim rus

Can bir qəlbdə, bir-birinə çox yaxın yoldaşlar haqqında. □ ..elə düz deyirmişlər ki, sən onunla çaşka-loşkasan. (M.Hüseyn).

çaşqın [çaşqın] sifət

Çaşıb qalmış, nə edəcəyini bilməyən, özünü itirmiş; heyrət içində qalmış. □ Çaşqın adam.

çaşqın-çaşqın [çaşqın-çaşqın] zərf

Çaşmış halda, özünü itirmiş halda, heyrət içərisində.

çaşqınlıq [çaşqınnıx] isim

Çaşqın adamın keçirdiyi hal, nə edəcəyini bilməmə, özünü itirmə. □ ..Çaşqınlıq ikinci bir səhvə səbəb ola bilər. (M.S.Ordubadi).

çaşma

çaşmaq [çaşmax] feil

1. Arzu olunmayan, gözlənilməyən və ya çıxış yolu bəlli olmayan bir hadisə qarşısında çaşıb-qalmaq, özünü itirmək, nə edəcəyini bilməmək; ümumiyyətlə, çaşıb-qalmaq, özünü itirmək, heyrət içində qalmaq. □ Muzdur hələ pulun qədərindən xəbəri olmadıqda, ancaq yüzlükləri sayanda, heyrətə düşüb çaşmışdı. (S.Qənizadə).
2. Yanılmaq, səhv etmək. □ Qəmgin, məyus düşmənlərin istədi; Saysın, amma çaşdı, saya bilmədi. (A.Səhhət).

çaşt [çaşt] isim fars

1. Dialekt. Səhərlə günorta arasında olan vaxt, saat 10-11 radələri. □ Yay mövsümü, hava isti, çaşt çağı; Gün qızdırmış dağı, daşı, torpağı. (A.Səhhət).
2. Günorta yeməyi. □ ..Çaşt yeyibsinizmi? (M.F.Axundzadə).

çataq [çatax] sifət

1. Bir-birini kəsib keçən, xaç şəklində; xaçvarı, çarpaz.

2. Yapışıq, qovuşuq; bir-birinə yapışmış (meyvə və s.).

çataqlama

çataqlamaq [çataxlamax] feil

1. Bir-birinin üstünə xaçvarı qoymaq, çarpaz etmək; çarpazlamaq.

2. Əl barmaqlarını biri-birinə keçirmək. □ Biçinçilər əllərini başları altına çataqlayıb, uzandılar. (Mir Cəlal).