Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ağlayış [ağlayış] isim

Ağlama. □ Ağlayış yaratmaq qadınlar üçün heç də çətin deyildir.

ağlı

Ağlı-bozlu, ağlı-qaralı və s. hər rəngli, bütün rənglərdə olan. □ Köç yolu ilə gedən ağlı-bozlu sürülərin sayı-hesabı yox idi. (Ə.Vəliyev)

ağlıkəsməz [ağlıkəsməz] sifət

Hələ ağlı bir şey kəsməyən. □ Ağlıkəsməz körpə. Ağılkəsməz balacalar ətrafdakıları xeyli əyləndirdilər.

ağlıq [ağlıx] isim

Ağ şeyin halı, bir şeyin ağ rəngi. □ Dərinin ağlığı. Qarın ağlığı insanın gözünü qamaşdırırdı.

ağmala [ağmala] isim

1. Dialekt. Divara çəkilən birinci mala (suvaq). □ Ustalar divara ağmala çəkdilər.

2. Dialekt. Çəltik şumunda sürülən ilk mala.

ağmatan [ağmatan] sifət

Dərisi ağ, kök və göyçək (qız).

ağmaya [ağmaya] sifət

Ağ və kök (uşaq və ya qadın). □ Bir gözəl idi, bir gözəl idi, elə ordaca bu ağmaya qadına vuruldum. (A.Qaradərəli)

ağnağaz [ağnağaz] isim

Dialekt. Ehtiyacı ödəmək üçün üyüdülən azacıq dən. □ Deyəsən, məsələmiz qurtarıbdır. İndi də keçmişik ağnağaz üyütməyə. (Ə.Vəliyev)

ağnaq [ağnax] isim

1. Dialekt. Heyvanın ağnadığı yer. □ Heyvanın ağnağı.
2. Dialekt. Dağlarda torpağı sürüşmüş və ya su yuyub aparmış yer.
3. Dialekt . Bir yerə yığılıb iylənən palçıqlı su, lehməli gölməçə, çuxur, oyuq.

ağnama

ağnamaq [ağnamax] feil

1. Dalı üstə uzanıb ayaqlarını yuxarı qaldıraraq, o üz-bu üzə çevrilmək (bəzi heyvanlar haqqında). □ Eşşək ağnayır.
2. Məcazi mənada: yerə sərilərək üst-başını toza-torpağa sürtüb batırmaq. □ Uşaqlar palçığın içində ağnayırdılar.
3. Dialekt. Uçmaq, yıxılmaq, dağılmaq, tökülmək. □ Zəlzələdən sonra evlərinin damı ağnayıb tökülmüşdü.

ağnaşma

ağnaşmaq [ağnaşmax] feil

Bir yerdə ağnamaq, birgə ağnamaq. □ Donuz balaları gölməçənin içində ağnaşırdılar.

ağnatmaq [ağnatmax] feil

Aşağı sürmək, endirmək. □ Qoyun sürüləri otlaqdan kəndə tərəf ağnayırdı.

ağnavaz [ağnavaz] sifət

Ağarmış, solğun.