Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ağızlaşmaq [ağızdaşmax] feil

1. Bir-biri ilə sözləşmək, mübahisə etmək; dillə dalaşmaq, söyüşmək. □ Anlaşılmazlıq nəticəsi olaraq iki tərəf də bir-birinə hücum edib ağızlaşdı, səs-küy qopdu (Y.V.Çəmənzəminli)
2. Sözü bir yerə qoymaq.

ağızlı [ağızdı] sifət

1. Ağzı olan (qab, qazan və s haqqında). □ Yekə ağızlı qazan..
2. Kəsici tərəfi olan (alət və s. haqqında). □ O, iti ağızlı bıçağı əlinə götürüb bayıra çıxdı.
3. Məcazi mənada: dilli-dilavər, yaxşı danışmaq qabiliyyəti olan; qoçaq, diribaş, sözükeçən. □ Ağızlı adam.

ağızlıq [ağızdıx] isim

ağızotluq [ağızotdux] isim

Arxaizm. Çaxmaqlı tüfəngin və ağızdan doldurulan topun ağızotu tökülən yeri.

ağızotu [ağızotu] isim

Arxaizm. Çaxmaqlı tüfəngi və ağızdan doldurulan topu atmaq üçün onların ağızotluğuna tökülən barıt.

ağızsız [ağıssız] sifət

1. Ağzı korşalmış, küt, kəsərsiz (kəsici alətlər haqqında).
2. Məcazi mənada: dilsiz-ağızsız, sözü keçməyən, sözü kəsərsiz; aciz, məzlum, fağır, cəsarətsiz. □ O, çox ağızsız adamdı, sözünün kəsəri yoxdu.

ağızsızlıq [ağızsızdıx] isim

Ağzının kəsəri olmama; acizlik məzlumluq, fağırlıq, cəsarətsizlik.

ağızsürütməsi [ağızsürütməsi]

ağızucu [ağızucu] zərf 

Könülsüz, etinasız, başdansovdu. □ Ağızucu cavab.

ağkirpik [ağkiprix'] isim

Botanika. Xalq arasında heyvanlar üçün dərman kimi işlədilən bir ot.

ağköynək [ağköynəx']

ağköynəkli [ağköynəx'li] sifət

Arxaizm. Aşura günü əyninə ağ köynək geyərək baş yaran mövhumatçı. □ Ağköynəklər zikrdən təkrar coşdular, parlaq qılınclar və xəncərlər göydə oynadı, hönkürtü meydanı və şaxtalı havanı dəhşətlə titrətdi. (Y.V.Çəmənzəminli).

ağqanadlı [ağqanatdı] sifət

Qanadları ağ olan. □ Ağqanadlı dəniz donuzu.

ağ-qara [ağ-qara] sifət 

Ağ və qara rənglərdən ibarət olan. □ Ağ-qara kitab. Ağ-qara çap.

ağqızıl [ağqızıl]