Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

ağbəxt [ağbəxt] sifət

Xoşbəxt, bəxtli, xoşbəxtliyə çıxmış. □ Səni görüm ağbəxt, evli-eşikli olasan, bala.

bağırdələn¹ [bağırdələn] sifət

Qorxudan, dəhşətə salan; dəhşətli, qorxunc. □ Bağırdələn səs.

bağırdələn² [bağırdələn] isim

Dialekt. Yulaf sünbülünə bənzər qılçıqlı ot.

ağbəniz [ağbəniz] sifət

1. Üzü ağ, sifəti açıq rəngdə olan. □ Ağbəniz uşaq.

2. Arıq, zəif, solğun sifətli.

ağbənizli [ağbənizdi]

bağırış [bağırış] isim

Bağırma işi və tərzi, nərə. □ Bağırış eşitmək.

bağırışma

ağbirçək [ağbirçəx'] sifət

1. Saçı ağarmış, yaşlı, qoca, hörmətli (qadın haqqında). □ Ağbirçək anasını görəndə onun gözü yaşla doldu.

2. İsim kimi məcazi mənada: dünyagörmüş, təcrübəli qadın, yaşlı qadın; evin, ailənin ən yaşlı və hörmətli qadını; ağanənə. □ Ağbirçəyin sözünü kəsməyin!

bağırışmaq [bağırışmax] feil

Səs-səsə verib qışqırmaq, hamı birdən çığırmaq, çığırışmaq; səs-küy qoparmaq, qalmaqal salmaq, çığır-bağır salmaq. □ Uşaqlar bağırışırlar.

ağbirçəkli [ağbirçəx'di] sifət 

Saçı ağarmış, yaşlı, qoca, hörmətli (qadın haqqında).

ağbirçəklik [ağbirçəx'lix'] isim

Böyüklük, başçılıq (qadın haqqında). □ Ağbirçəklik etmək hər qadının işi deyil, ər qadının işidir!

bağırqan [bağırqan] sifət

1. Çox bağıran, qışqırıqçı.
2. Ağlağan.

bağırma

ağca [ağca] isim

1. Arxaizm. Pul. □ Simuzər dilədim, ağca vermədi. (O.Sarıvəlli).

2. Bəzi balıqların üzərindəki parlaq sədəf kimi pərəklər; pulcuq. □ Qumun üzərinə səpilmiş balıqlar, öz ağcalarını parıldada-parıldada çabalayırdı. (S.Rəhimov).

ağcaayaq [ağcaayax] isim

Teatrşünaslıq. Meydan tamaşalarında ayaqlarına bir metrə qədər düz ağac bağlayıb onun üstündə oyun çıxaran ifaçı. Bax həmçinin: ağacayaq.

bağırmaq [bağırmax] feil

1. Bərk qışqırmaq, çığırmaq. □ Oğru elə bağırdı, doğrunun bağrı yarıldı! (Atalar sözü).
2. Böyürmək, nərə çəkmək. □ Pələng bağırdı.
3. Ağlamaq, haray salmaq, fəryad etmək. □ Bağırmaqdan uşağın az qala ürəyi partlamışdı.