Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

zəhərləmək [zəhərrəməx'] feil

1. Ağılamaq, zəhərlə təsir etmək, zəhər vermək, zəhər içirmək, zəhər verib öldürmək, zəhərli maddələrlə öldürmək, qırmaq. □ Qazla zəhərləmək.
2. Məcazi mənada: acı, zəhərli söz deyərək, qəlbini incitmək, son dərəcə kədərləndirmək, acılamaq.
3. Zəhər və ya zəhərli maddə qatmaq. □ Havanı zəhərləmək.
4. Zəhər və yaxud zəhərli maddənin təsiri ilə xəstələndirmək, xəstələnməsinə, pozulmasına, xarab olmasına səbəb olmaq. □ İçki ilə bədənini zəhərləmək.
5. Məcazi mənada: korlamaq, xarab etmək, pozmaq, çox pis təsiretmək. □ Kefini yaman zəhərlədilər.

zəhərlənmə

zəhərlənmək [zəhərrəmməx'] feil

Bədənə zəhərli bir şey daxil olmaq nəticəsində xəstələnmək və ya ölmək. □ Balıqdan zəhərlənmək.

zəhərlətmə

zəhərlətmək [zəhərrətməx'] feil

Zəhər verdirmək, zəhər verdirib öldürmək. □ Siçanları zəhərlətmək.

zəhərləyici [zəhərriyici] sifət

Zəhərlənmə əmələ gətirən, zəhərlənməyə səbəb olan, zəhərləndirib öldürən. □ Zəhərləyici qazlar.

zəhərli [zəhərri] sifət

1. Tərkibində zəhər maddəsi olan, zəhər qatılmış, zəhər vurulmuş, zəhərləndirici, ağılı. □ Zəhərli qaz.
2. Məcazi mənada: acı, toxunan, sancan, qanqaraldan, kinli, istehzalı. □ Zəhərli söz.
3. Məcazi mənada: acı, acılayıcı. □ Həftələr, aylar keçir axşamlı-səhərli; Bəzən şirin, bəzən zəhərli. (R.Rza).

zəhərlilik [zəhərrilix'] isim

Zəhərli şeyin halı, keyfiyyəti, xassəsi, zəhərləmə qabiliyyəti.

zəhərsiz [zəhərsiz] sifət

Zəhəri olmayan, ağısız.

zəhərsizləşdirici [zəhərsizdəşdirici] sifət

Kimya. Zəhəri, zəhərin təsirini yox edən, zəhərdən təmizləyən. □ Zəhərsizləşdirici maddə.

zəhərsizlik [zəhərsizdix'] isim

Zəhərsiz şeyin halı, xassəsi, keyfiyyəti.

zəhir [zəhir] isim ərəb

Arxaizm. Yardımçı, köməkçi, arxa.

zəhlə [zəhlə]

1. Zəhləsini aparmaq (tökmək) – təngə gətirmək, bezikdirmək,usandırmaq. □ Balaca uşaqların səsi-küyü adamın zəhləsini aparır. (C.Məmmədquluzadə).
2. Zəhləsi qaçmaq (getmək) – görməyə gözü olmamaq, acığı gəlmək, sevməmək, nifrət etmək. □ İlanın zəhləsi yarpızdan gedər, o da yuvasının ağzında bitər. (Atalar sözü).

zəhləaparan [zəhləaparan]

zəhləkar [zəhləkar] sifət

Öz hərəkət və sözləri ilə adamı təngə gətirən, bezikdirən, usandıran, cana gətirən, bıqdırıcı. □ Usta Tapdıq üzünə qonmuş zəhləkar bir milçəyi qovurmuş kimi əlini yuxarı qaldırıb saldı.. (M.Hüseyn).