Ağzınacan. □ Xıncaxınc dolu vedrə.
Bax: xıncım-xıncım.
Tikə-tikə, xırda-xırda, qırıq-qırıq, parça-parça. □ Şüşə xıncım-xıncım olub töküldü.
Bax: xınclanmaq.
Tikə-tikə olmaq, qırıq-qırıq olub tökülmək, sınıq-sınıq olmaq. □ Güzgü xınclanıb töküldü.
Bostan. □ Zəmilər işlənir, toxum səpilir; Qız, qadın əlləşib əkirlər xır. (M.S.Ordubadi).
Yiv (tüfəngdə, topda, tapançada). □ Tüfəngin xırı gedib.
Dəyməmiş, kal yemiş, qovun.
Adətən dolmaq, doldurmaq feilləri ilə – tamam, ağzınacan. □ Torbanı xırçaxırç doldurmaq.
Bostançı.
Bax: xırçıldamaq.
Xırçıltı səsi çıxartmaq, xırç-xırç eləmək. □ At yeriyir, arabanın təkərləri daşlı yolda bərk xırçıldayırdı. (Q.İlkin).
Bax: xırçıldatmaq.
Bir-birinə toxunduraraq xırçıltı səsi çıxartmaq.
İki bərk şeyin (metal, sümük və s.-nin) bir-birinə toxunmasından çıxan səs. □ Uşaq xırçıltı səsi eşidib qorxdu.
1. Çox inadkar, tərs, şıltaq. □ Xırçın adam. 2. Məcazi mənada: şıltaq, tərs. □ Xırçın dalğalar.
