Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

vuruşmaq [vuruşmax] feil

1. Döyüşmək, savaşmaq, çarpışmaq. □ Düşmənlə vuruşmaq.

2. Dalaşmaq, kötəkləşmək, bir-birini vurmaq (yumruqla, ağacla və s. ilə).

3. Məcazi mənada: bir şey uğrunda mübarizə etmək, bir şeyi əldə etməyə ciddiyyətlə çalışmaq. □ Bol məhsul uğrunda vuruşmaq.

4. Məcazi mənada: mübahisə etmək, höcətləşmək, bəhsləşmək. □ Mollayev savadlı adamlarla vuruşanda daha amansız olurdu. (M.Hüseyn).

vücud [vücut] isim ərəb

1. Olma, varlıq, mövcud olma, var olma. □ Bəs bunların vücudu nəyə lazımdır! (M.F.Axundzadə).

2. Cisim, bədən, orqanizm. □ Vücudun möhkəm olması döyüşçü üçün mühüm şərtdir. (Mir Cəlal).

3. Adam, şəxs. □ Amma mən elə başa düşmədim ki, bu yavuqlarda vəfat edən bir vücudun barəsində o qədər çığır-bağır saldılar. (C.Məmmədquluzadə).

vücudlu [vücutdu] sifət

Bədənli, gövdəli, cüssəli, əndamlı. □ Qız ucaboylu, sağlam vücudlu, sarısaçlı bir rus qızı idi. (M.S.Ordubadi).

vücudnamə [vücutna:mə] isim ərəb/fars

Ədəbiyyatşünaslıq. Folklorda insanın doğulduğu gündən son gününə qədər keçirdiyi həyatın ayrı-ayrı mərhələlərini əks etdirən aşıq şeri forması. □ Vücudnamənin ən gözəl nümunəsini Aşıq Bozalqanlı vermişdir.

vükəla [vükəla] isim ərəb

Arxaizm. Vəkillər.

vüqar [vüqar] isim ərəb

1. Öz heysiyyətini, mənliyini yüksək tutma, mühafizə etmə; təmkin, ağırlıq, ciddiyyət, başıucalıq. □ Qartalgözlü Əmirxanın baxışlarında; Bir kişilik, bir də vüqar oxuyur gəlin. (S.Vurğun).

2. Məcazi mənada: əzəmət, böyüklük. □ Pozmamışdır vüqarını nə qasırğa, nə tufan. (S.Rüstəm).

vüqarla [vüqarnan] zərf

1. Əzəmətlə, başını dik tutaraq, təmkinlə. □ Bir qaya başına qartal qonaraq; Dayanmış yenə də sakit vüqarla! (S.Vurğun).

2. Məcazi mənada: iftixarla. □ Dünya gözəlləşir, dəyişir aləm; Ömür yollarını vüqarla keçdim. (B.Vahabzadə).

vüqarlı [vüqarrı] sifət

1. Öz heysiyyətini, mənliyini qoruyan; təmkinli, təşəxxüslü, ağır, başıuca, məğrur. □ Vüqarlı adam.

2. Zərf kimi: öz heysiyyətini, mənliyini qoruyan; təmkinli, təşəxxüslü, ağır, başıuca, məğrur. □ Özünü vüqarlı tutmaq.

vüqarlılıq [vüqarrılıx] isim

Təmkinlilik, ağırlıq, ciddilik, öz mənlik və heysiyyətini uca tutma, qoruma; başıucalıq. □ Maral ayağa qalxanda Qara kişi onun vüqarlılıq verən dəriyaxalı qara drap paltosuna nəzər yetirdi. (Əbülhəsən).

vüqarsız [vüqarsız] sifət

Vüqarı olmayan, vüqardan məhrum; heysiyyətsiz. □ Vüqarsız adam.

vüqarsızlıq [vüqarsızdıx] isim

Vüqarı, heysiyyəti olmama; heysiyyətsizlik.

vüqu [vüqu] isim ərəb

Arxaizm. Vaqe olma, baş vermə. □ Bir qadın da .. ətrafında vüqu bulan hər bir şeyə gözaltı baxıb diqqət yetirirdi. (B.Talıblı).

vüquat [vüquat] isim ərəb

Vaqe olan hadisələr.

vüquf [vüquf] isim ərəb

1. Xəbərdar olma, bilmə.

2. Durma, duruş.

vürud [vürud] isim ərəb

Arxaizm. Varid olma, gəlmə, yetişmə, çatma, varma. □ İrana əvvəl vüruddan Xəlilin zəkavəti, çapıqlığı, ayıqlığı Ağahüseyni təəccübə gətirdi. (Ə.Haqverdiyev).