Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

qamaşıq [qamaşıx] sifət

Qamaşmış halda olan.

qamaşma

qamaşmaq [qamaşmax] feil

1. Turş bir şey dişləməkdən, yaxud dişə dəyməkdən kəsməz və uyuşmuş bir hala gəlmək. □ Alçadan dişlərim qamaşdı.

2. Parlaq bir şeyə və ya çox güclü işığa baxmaqdan, yaxud qaranlıqdan işığa çıxarkən qaralıb görməz hala düşmək. □ Günəşə baxdım, gözüm qamaşdı.

qambuziya [qambuziya] isim ispan

Qızdırma ağcaqanadlarını tələf etmək məqsədilə şirin su gölməçələrinə buraxılan çox kiçik balıq cinsi.

qamçı [qamçı] isim

Heyvanları vurmaq, yaxud hürkütmək üçün bir ağacın ucuna bağlanmış ip, dəri və s.; şallaq, qırmanc. □ Arabaçı atları saxladı, düşdü yerə. Sonra qamçını arabanın içinə tullayıb getdi.(C.Məmmədquluzadə).

qamçılama

qamçılamaq [qamçılamax] feil

1. Qamçı ilə vurmaq. Döyəcləmək, vurmaq. □ Atları qamçılamaq.

2. Bərk tənqid etmək, ifşa etmək; eyib və nöqsanlarını açıb göstərərək tənqid etmək. □ Yazıçı öz əsərində köhnə həyatın mənfi cəhətlərini qamçılayır.

qamçılanma

qamçılanmaq [qamçılammax] feil

1. Qamçı ilə vurulmaq, döyülmək. □ Şair izdihamın önündə qamçılandı.

2. Bərk tənqid olunmaq, ifşa olunmaq.

qamçılatmaq [qamçılatmax] feil

Qamçı ilə döydürmək.

qamçılılar [qamçılılar] isim

Zoologiya. Təkhüceyrəli ibtidai heyvanlar; əsasən şirin sularda yaşayan və qamçıya oxşar hərəkət orqanı olan mikroskopik heyvanlar.

qamət [qamət] isim ərəb

Boy, boy-buxun, qədd. □ Der idim qamətinə sərv, vəli özgə imiş. (M.Füzuli).

qamətli [qamətdi] sifət

Boylu-buxunlu, təndürüst, sərrast bədəni olan. □ Qamətli qadın diqqətləri cəlb etdi.

qamışquşu [qamışquşu] isim

Zoologiya. Əsasən qamışlıq yerlərdə yaşayan kiçik bir quş.

qamış [qamış] isim

1. Sulaq yerlərdə bitən uzun, içiboş gövdəli, buğumlu bir bitki; qarğı. □ Şəkər qamışı.

2. Qamış kimi içi boş və uzunca şey.