Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

məhdudlaşdırmaq [məhdutdaşdırmax] feil

Müəyyən bir hüdud içinə almaq, məhdud etmək, hədd qoymaq, müəyyən həddə, çərçivədə saxlamaq. □ İmkanı məhdudlaşdırmaq.

məhdudlaşma

məhdudlaşmaq [məhdutdaşmax] feil

Məhdud olmaq, müəyyən hədd-hüdud içərisində olmaq, kifayətlənmək.

məhdudlayıcı [məhdutdayıcı] sifət

Məhdud edən, məhdudlaşdıran, müəyyən ölçüdən, hüduddan kənara çıxmağa qoymayan; məhdudedici.

məhdudluq [məhdutdux] isim

1. Məhdud olma, müəyyən hədd-hüdud içərisində olma; məhdudiyyət.
2. Azlıq, kifayətsizlik, darlıq. □ İmkanların məhdudluğu. Dünyagörüşünün məhdudluğu.

məhəbbət [məhəbbət] isim ərəb

1. Eşq, sevgi, sevmə, sevişmə. □ Aralarında məhəbbət var.
2. Ürəkdən, fədakarcasına bağlılıq; sevgi, dostluq, sədaqət; mehribanlıq. □ Vətənə məhəbbət. Ana məhəbbəti.
3. Bir şeyə sonsuz maraq; meyil, həvəs, istək. □ Musiqiyə məhəbbət.

məhəbbətanə [məhəbbəta:nə] zərf ərəb/fars

Dərin məhəbbətlə, sevgi hissi ilə. □ Məhəbbətanə süzmək.

məhəbbətli [məhəbbətdi] sifət

Məhəbbət bəsləyən, məhəbbəti olan, məhəbbət ifadə edən. □ Məhəbbətli çöhrə.

məhəbbətnamə [məhəbbətna:mə] isim ərəb/fars

1. Dostyana məktub. □ Mirzə Camal, Rum soltanına yazılmış məhəbbətnaməni ver görüm. (Y.V.Çəmənzəminli).
2. Məhəbbət ifadə edən məktub, sevgi məktubu, eşqnamə. □ Ümidim var məhəbbətnamədən məhv olmasın namım. (Qövsi Təbrizi).

məhəbbətsiz [məhəbbətsiz] sifət

1. Məhəbbəti, sevgisi olmayan.
2. Zərf kimi: məhəbbət olmadan; sevgisiz, istəksiz. □ Məhəbbətsiz evlənmək.

məhəccər [məhəccər] isim ərəb

Balkonun, eyvanın, pilləkənin, körpünün kənarına çəkilən şəbəkə; barmaqlıq, sürahi. □ Dəmir məhəccər. Taxta məhəccər.

məhəccərli [məhəccərri] sifət

Məhəccəri olan; sürahili, barmaqlıqlı. □ Məhəccərli balkon.

məhək [məhək] isim ərəb

Qızıl və gümüşün əyarını təyin edən bir cins daş.

məhəl [məhəl] isim ərəb

1. Arxaizm. Klassik ədəbiyyatda: yer, məkan, məqam. □ Necə surət bağlasın könlüm xilasi-eşqdən; Eşqdir bir hal kim, ol halə könlümdür məhəl. (M.Füzuli).

2. Arxaizm. Klassik ədəbiyyatda: diqqət, etina. 

məhəlçilik [məhəlçilix’] isim

1. Ümumi işin zərərinə olaraq, öz yerlisini himayə etmə, ona üstünlük vermə (yalnız mənfi mənada işlənir).
2. Öz yazılarında, əsərlərində yerli sözlər işlətmə meyli. □ Bədii əsərlərdə məhəlçiliyə yol verməməli.