Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

mədhiyyə [mədhiyə] isim ərəb

Ədəbiyyatşünaslıq. Birini mədh etmək, tərifləmək məqsədilə yazılmış şeir; mədhnamə, mədh.

mədhiyyəçi [mədhiyəçi]

mədhiyyəçilik [mədhiyəçilix’]

mədhnamə [mədhna:mə] isim ərəb/fars

Bir şəxsi və ya şeyi tərif etmək məqsədilə yazılmış şeir; mədhiyyə. □ Şairlərdən ancaq Əbül-Üla Atabəyə təqdim edilərək yazdığı mədhnaməni oxudu. (M.S.Ordubadi).

mədxəl [mədxəl] isim ərəb

Klassik ədəbiyyatda müqəddimə, giriş mənalarında işlənmişdir.

mədrəsə [mədrəsə] isim ərəb

1. Dini məktəb, ruhani məktəbi. □ Təzəpirdə bir yaxşı məscidi-ali; Yanında mədrəsədən ötrü hücrələr varmış. (Ə.Nəzmi).
2. Arxaizm. Ümumiyyətlə məktəb, tədris müəssisəsi. □ Bir əlində kitabça, bir əlində yasəmən; Məhəmməd asta-asta qayıdır mədrəsədən. (B.Vahabzadə).

məəttəl [mə:ttəl] isim ərəb

1. Gözləmə, intizar; yubanma, intizarda olma. □ Elə kəndlilər bu sözün məəttəli idi.
2. Təəccüblü, heyran. □ Mən onun işlərinə məəttələm.
3. İşsiz, boş, bikar.

məəttəlçilik [mə:ttəlçilix’] isim

Çatışmayan bir şeyə görə yubanma, məəttəl olma, iş görə bilməmə; məəttəllik. □ Nə cavab verim? Məəttəlçilikdir. (H.Nəzərli)

məəttəllik [mə:ttəllix’]

məfhum [məfhum] isim ərəb

Bir şey haqqında məntiqi cəhətdən formalaşmış ümumi fikir; anlayış. □ Dəyər məfhumu. Sinif məfhumu.

məfkurə [məfku:rə] ərəb

məfkurəli [məfku:rəli]

məfkurəlilik [məfku:rəlilix’]

məfkurəsiz [məfku:rəsiz]

məfkurəsizlik [məfku:rəsizdix’] isim