Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

hərlətmək [hərrətməx'] feil

Dairəvi şəkildə hərəkət etdirmək; fırlatmaq, dolandırmaq, hərləndirmək, aylandırmaq.

hərrac [hərraç] isim ərəb

Bir mülkün, şeyin ən çox pul verənə verilmək üzrə açıq satışa qoyulması; auksion, müzaidə. □ Bir yerdə ki, millətin haqqı hərrac malıdır; O ölkədə Vətən də, el də satılmalıdır. (B.Vahabzadə).

hərtərəfli [hərtərəfli] sifət

1. Bir şeyin bütün cəhətlərini qavrayan, onun hər tərəfini nəzərdə tutan; ətraflı, hərcəhətli. □ Məsələnin hərtərəfli müzakirəsi.
2. Zərf kimi: bir şeyin bütün cəhətlərini qavrayan, onun hər tərəfini nəzərdə tutan; ətraflı, hərcəhətli. □ Hərtərəfli kömək göstərmək.

hərzə [hərzə] isim ərəb

1. Mənasız söz, boş söz, hədyan, söyüş. □ Bu hərzəvü hədyanlara kimlər qulaq asdı; Kim verdi bu axmaq sözə qiymət, uçitellər? (M.Ə.Sabir).
2. Sifət kimi: mənasız, boş, cəfəng, nalayiq. □ Hərzə sözün mərəzi gələr. (Atalar sözü).
3. Zərf kimi: mənasız, boş, cəfəng, nalayiq. □ Hərzə danışma, kişi, gözlə ədəb, zinhar! (M.Ə.Sabir).
4. Sifət kimi: boşboğaz, çərənçi, lağlağı, ağzıgöyçək, ağzıyava, hərzəgu. □ Kapitan hərzə adamlara məxsus bir əda ilə gülümsədi. (P.Makulu).

hərzəgu [hərzəgu]

hərzə-hərzə [hərzə-hərzə] zərf

1. Mənasız, boş-boş. □ Hərzə-hərzə danışıb gülməz idim; Ər nə şey olduğunu bilməz idim. (M.Ə.Sabir).
2. Sifət kimi: nalayiq, ədəbsiz, həyasız. □ Hərzə-hərzə sözlər.

hərzəkar [hərzəkar] sifət ərəb/fars

1. Hərzə danışan, boşboğazlıq edən; boşboğaz. □ Hərzəkar adam.
2. İsim kimi: hərzə danışan, boşboğazlıq edən; boşboğaz adam. □ Hərzəkarın biridir.

hərzəlik [hərzəlix'] isim

Boşboğazlıq, naqqallıq, zəvzəklik; həyasızlıq, sırtıqlıq, ədəbsizlik, utanmazlıq, ağzıyavalıq, ağzıpərtövlük.

həs [həs]

Minik və ya qoşqu heyvanını dala vermək üçün çıxarılan səsi bildirən təqlidi söz. □ “Həs” deyib atın yüyənini dartdı.

həsb-hal [həsb-hal] isim ərəb

Baş-başa söhbət, hallaşma, dərdləşmə, bir-birinə öz halından danışma. □ Qocaların həsb-halı.

həsəd [həsət] isim ərəb

Paxıllıq. □ Bu kəndin yeri, torpağının yetirdiyi məhsul qonum-qonşu kəndlərin həsədinə səbəb olardı. (S.Rəhimov).

həsədlə [həsətnən] zərf

Paxıllıqla. □ Elə ki, köksünə sıxır qarmonu; Oğlanlar ona bir həsədlə baxır. (N.Xəzri).

həsir [həsir] isim ərəb

1. Bəzi ağacların liflərindən, küləşdən, qamışdan və s.-dən toxunan məmulat (yerə sərmək və s. məqsədlər üçün işlədilir). □ Dolayı gəl, dolayı; Həsiri basma, dolan gəl; Süpürmüşəm sarayı; Həsiri basma, dolan gəl. (Xalq mahnısı).
2. Sifət kimi: həmin məmulatdan toxunmuş və ya düzəldilmiş. □ Həsir şlyapa.

həsirçi [həsirçi] isim

Həsir toxuyan adam, usta.

həsləmə