Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

heyranedici [heyranedici] sifət

Valehedici, məftunedici; ecazkar. □ Heyranedici mənzərə. Heyranedici musiqi.

heyranlıq [heyrannıx] isim

Gözəl və ya əzəmətli bir şey qarşısında vurğuncasına valehlik. □ ..Babəkə zillənmiş baxışlarında heyranlıq və çaşqınlıq bir-birini əvəz edirdi. (Ə.Məmmədxanlı).

heyranlıqla [heyrannıxnan] zərf

Heyran-heyran, vurğuncasına, valehcəsinə. □ Heyranlıqla müşahidə etmək.

heyratı [heyratı] isim

Musiqi. Şərq muğamlarından birinin adı. □ Heyratı oxumaq.

heyrət [heyrət] isim

Qeyri-adi, gözlənilməz, qəribə, anlaşılmaz bir şeydən, hadisədən çaşqınlıq halı; təəccüb. □ Usta Murtuz heyrətindən qayıdıb aşağı baxdı. (Mir Cəlal).

heyrətamiz [heyrəta:miz] sifət ərəb/fars

Heyrət doğuran, qəribə, heyrətə salan, təəccüblə, gözlənilməz, heyrətəngiz. □ Heyrətamiz mənzərə.

heyrətəngiz [heyrətəngiz]

heyrətlə [heyrətnən] zərf

Təəccüblə, heyrət edərək, heyranlıqla. □ Əlisəfa gözlərini heyrətlə döyməyə başladı. (S.Hüseyn).

heyrətləndirmə

heyrətləndirmək [heyrətdəndirməx'] feil

Heyrət doğurmaq, heyrətə salmaq, təəccübləndirmək. □ Cavan leytenantın gözlərindəki mətinlik, gizli ehtiras və odlu yalvarış onu heyrətləndirirdi. (H.Seyidbəyli).

heyrətlənmə

heyrətlənmək [heyrətdəmməx'] feil

Heyrət etmək, təəccüblənmək, təəccüb etmək. □ Kazım fəqət xəbərsizdi bu işdən; Gəldi, gördü, heyrətləndi bir qədər. (M.Müşfiq).

heyrətli [heyrətdi] sifət

Heyrət doğuran, gözlənilməz, qəribə, heyrətə salan; təəccüblü, heyrətamiz, heyrətəngiz. □ ..heyrətli və kəskin bir nəzərlə baxınıb durur. (H.Cavid).

heysiyyət [heysiyət] isim ərəb

Mənlik, şan, şərəf, qürur; mənlik hissi. □ Eşqin atəşində o yandırmadı; Böyük mənliyini, heysiyyətini. (B.Vahabzadə).

heysiyyətli [heysiyətdi] sifət

Heysiyyəti, mənliyi olan; mənliyini qoruyub saxlayan, şərəfli. □ ..Atadan-babadan sizin namuslu, heysiyyətli bir xanədan olduğunuzu bütün vilayət bilir. (H.Cavid).