Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

gözəkli [gözəx'li] sifət

Gözəyi olan, toxunma yamağı olan: yamaqlı. □ Gözəkli xalça.

gözəl [gözəl] sifət

1. Sifətinin cizgiləri, bədəninin tənasübü, qaş-gözü qüsursuz olan; göyçək. □ Gözəl qız.
2. İsim kimi: sifətinin cizgiləri, bədəninin tənasübü, qaş-gözü qüsursuz olan gənc qız. □ Bu gün bir əcayib gözəl sevmişəm; Beləsi olammaz heç vilayətdə. (M.P.Vaqif).
3. Gözəlim şəklində gözələ xitab. □ Bu yazıq yarına hərdən; Bir nəzər sal, gözəlim! (Ü.Hacıbəyli).
4. Gözə xoş gələn, gözü oxşayan, xoşa gələn, qəşəng. □ Gözəl bağ. Gözəl ev.
5. İnsanın ruhunu oxşayan, ruhuna ləzzət verən, xoşagələn; estetik zövq verən. □ Gözəl səs. Gözəl avaz ilə oxumaq.
6. Məharətli, öz sənətinin ustası olan, çox yaxşı, əla. □ Gözəl usta.
7. Müsbət keyfiyyətlərə və ya xassələrə malik olan, hər cəhətdən yaxşı olan, necə lazımsa elə. □ Gözəl adam. Gözəl oğul.
8. Əlverişli, yararlı, yaxşı. □ Fikriniz çox gözəldir.
9. Zərf kimi: yaxşı, əla. □ Gözəl oxumaq.

gözəlcə [gözəlçə] sifət

1. Çox gözəl, çox yaxşı, qəşəngcə. □ Gözəlcə uşaq.
2. Zərf kimi: çox gözəl, çox yaxşı. □ Gözəlcə danışmaq.

gözəlcəsinə [gözəlcəsinə] zərf

Çox gözəl, çox yaxşı. □ Gözəlcəsinə danışmaq.

gözələmə

gözələmək [gözələməx']

Toxunma şeylərin yırtılmış, deşilmiş yerini yenidən toxumaq, tikmək, yamamaq. □ Corabları gözələmək.

gözəl-göyçək [gözəl-göyçəx'] sifət

Sifətinin cizgiləri, bədəninin tənasübü, qaş-gözü qüsursuz olan; göyçək. □ Gözəl-göyçək uşaq.

gözəl-gözəl [gözəl-gözəl] sifət

Gözəl (adətən çoxluq bildirir). □ Gözəl-gözəl evlər.

gözəlləmə [gözəlləmə] isim

Gözəli tərənnüm edən aşıq şeir formalarından birinin adı. □ Aşıq Ələsgərin gözəlləmələri.

gözəlləndirilmə