Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

eyş [eyş] isim ərəb

eyş-işrət [eyş-işrət] isim ərəb

Kef, zövq-səfa, əyləncələrlə dolu həyat. □ Eyş-işrət məclisi. Eyş-işrətdən başı ayılmır.

eyş-işrətli [eyş-işrətdi] sifət

Eyş-işrət olan, kef çəkilən. □ Eyş-işrətli məclis.

eyvah [eyvah] nida

Əfsus, heyhat, heyif (ki). □ Od-alov saçmadan qəhrəman Səlim; Eyvah, demək, son nəfəsimdir mənim. (H.Cavid).

eyvan [eyvan] isim

Adətən evin, otağın, ya otaqların ön tərəfində, üstüörtülü, qabağı açıq balkon; seyvan. □ Məşuqə eyvanın bağa tərəf baxan küncünə gəlib gözləməyə başladı. (S.Rəhimov).

eyvanlı [eyvannı] sifət

Eyvanı olan. □ Eyvanlı ev.

eyvansız [eyvansız] sifət

Eyvanı olmayan. □ Eyvansız ev.

eyvay [eyvay] nida

1. Kədər, ağrı, təəssüf kimi hissləri bildirir. □ Dedim: eyvay, halım yaman olubdur; Dedi: qəmdən belim kəman olubdur. (Aşıq Qurbani).
2. Çağırış, müraciət, yalvarış məqamında işlənir. □ Bir çoban bir gün etdi dağda haray! Canavar var, – dedi, – gəlin, eyvay! (M.Ə.Sabir).

eyzən [eyzən] zərf ərəb

Dialekt. Bütün, başdan-başa, həmişə, hər zaman. □ Kitabda yazılan sevgilərin axırı eyzən dava-şava olur. (İ.Əfəndiyev).

ezam [e:zam] isim ərəb

Xidməti və ya başqa bir iş üçün bir yerdən başqa yerə göndər(il)mə, yolla(n)ma. □ Katib uşağın adını yazdı, ona kağız verib maarif komissarlığına, qəbul və ezam komisyonuna göndərdi. (Mir Cəlal).

ezamiyyə [e:zamiyə] isim ərəb

ezamiyyət [e:zamiyət] isim ərəb

Xidməti və ya başqa bir işi, tapşırığı yerinə yetirmək üçün bir yerə ezam olunma, getmə. □ Ezamiyyətə müddəti. Ezamiyyətdən qayıtmaq. Ezamiyyət vərəqəsi. Ezamiyyət pulu.

ezamiyyətçi [e:zamiyətçi] isim

Xidməti bir iş üçün bir yerə göndərilmiş adam, ezamiyyətdə olan adam. □ gələn adamın .. ezamiyyətçi olduğuna inansa da, yenə baxırdı. (Mir Cəlal).

edam etmək feil

Ölüm cəzasını yerinə yetirmək.

edam olunmaq feil

Yüksək cəza olaraq öldürülmək.