Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

cəhd [cəht] isim ərəb

Bir işi yerinə yetirmək və ya bir şeyi əldə etmək üçün ciddi çalışma, səy və qeyrət göstərmə. □ Sübhanverdizadənin bütün cəhdləri .. uçub getdi. (S.Rəhimov)

cəhdlə [cəhtlə] zərf

Böyük səylə, ciddi çalışmaqla, ciddi işləməklə. □ Cəhdlə işləmək. Cəhdlə siçan taxtanı dələr. (Atalar sözü).

cəhdli [cəhddi] sifət

Çalışqan, cəhd göstərən, canyandıran.

cəhəng [cəhənk] isim

Ağızın küncü. □ Qəzəbindən cəhənglərində köpük göründü. (Ə.Abbasquliyev).

cəhənnəm [cəhənnəm] isim ərəb

1. Bu dünyada günah işlər görmüş adamların öldükdən sonra əbədi əzab çəkəcəkləri yer. □ Can sənin, cəhənnəm allahın. (Atalar sözü).

2. Məcazi mənada: son dərəcə əzablı, əziyyətli, işgəncəli, dözülməz şərait, mühit haqqında. □ O ili bağ mövsümü mənim üçün bir cəhənnəm kimi keçdi. (S.Hüseyn).
3. Dözülməz dərəcədə isti yer. □ Yayı cəhənnəm qədər isti olan... bu qəsəbədən milyonlarla adam keçmişdir. (Ə.Əbülhəsən).

cəhənnəmlik [cəhənnəmlix'] sifət

1. Vulqarizm. Cəhənnəm kimi; dəhşətli (qarğış, söyüş). □ Bəli, cəhənnəmlik Nikolayın babası bizim babaları bu yerlərə sürgün etmişdi. (M.Rzaquluzadə).
2. Cəhənnəmi andıran, cəhənnəm kimi; dəhşətli. □ Mənim bu gün cəhənnəmlik duman almış yollarımı; Bir əzrail pəncəsi ki, sarmış cansız qollarımı. (Ə.Cavad).

cəhət [cəhət] isim ərəb

1. Tərəf, yön, səmt. □ Cəhətləri seçmək çətin idi. Nəriman dönüb dala baxanda gəldiyi yerin də izini itirmiş gördü. (Mir Cəlal)

2. Bir şeyin tərkib hissəsi, elementi. □ Məfhumun iki cəhəti.

3. Bir şeyə aid olan, onu səciyyələndirən keyfiyyət, əlamət, xüsusiyyət. □ Əsərin kompozisiya cəhəti. Filmin bədii cəhəti. Layihənin texniki cəhəti.

4. Səbəb bildirir – görə. □ ..Xəstə olduğum cəhətə bu yay xırmanım hamıdan geriyə qalmışdı. (S.S.Axundov)

cəhətcə [cəhətcə] qoşma

…baxımından, …görə, …etibarilə. □ Bu qəsr Bağdad qəsrlərinin ən kiçiyi, lakin ziynət və zənginlik cəhətcə ən böyüyüdür. (M.S.Ordubadi).

cəhətdən [cəhətdən]

cəh-cəh [cəh-cəh] isim

Quşların ötərkən çıxardıqları xoş səs. □ Bülbüllər oxur; Cəh-cəh vurur; Bağda, gül üstə. (Xalq mahnısı).

cəhl [cəhl] ərəb

1. Çox kəc, çox tərs, inad. □ Cəhl adam.
2. İsim kimi: nadanlıq, avamlıq, cahillik, cəhalət. □ Elm bir nur, cəhl zülmətdir; Cəhl duzəxdir, elm cənnətdir. (S.Ə.Şirvani).

cəhlkar [cəhilkar] sifət ərəb/fars

1. Tərs, inadcıl, höcət, inad, dediyindən əl çəkməyən, inadkar. □ Çox cəhlkar adamdır.
2. İsim kimi: tərs, inadcıl, höcət, inad, dediyindən əl çəkməyən, inadkar adam.

cəhrə [cəhrə] isim

1. Yun əyirmək üçün əl ilə işlədilən ən sadə alət. □ Cəhrə əyirsən don yiyəsi olarsan. (Atalar sözü).
2. Məcazi mənada: nasaz, primitiv şey haqqında.

cəhrəçi [cəhrəçi] isim

Arxaizm. Başqaları üçün cəhrədə yun əyirən.

cəhrəçilik [cəhrəçilix'] isim

Arxaizm. Cəhrədə yun əyirmə işi, peşəsi. □ Fatma cəhrəçilik edib bir növ gündəlik çörəyini qazanırdı. (S.S.Axundov).