Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

bağır [bağır] isim

1. Qaraciyər. □ Bala bağır (ciyər) ətidir. (Atalar sözü).
2. Ürək, qəlb mənasında. □ Oxuduqca şirin-şirin diliniz; Bağrım olur şana-şana, durnalar. (M.V.Vidad).

bağır-badaş [bağır-badaş]

bağırbeyin [bağırbeyin] isim

Quzunun qaraciyəri ilə beynindən və ya quyruğundan hazırlanan xörək. □ Hər adama bir məcməyi verildi və üstündə quzu soyutması, yanında da sarımsaqlı qatıq və bağırbeyin vardı. (Y.V.Çəmənzəminli).

bağırdaq [bağırdax] isim

Dialekt. Beşikdə uşağı bağlamaq üçün bağ; beşik bağı.

bağırdaqlamaq [bağırdaxlamax] feil

Dialekt. Beşikdə uşağı bağırdaqla bağlamaq.

bağırdələn¹ [bağırdələn] sifət

Qorxudan, dəhşətə salan; dəhşətli, qorxunc. □ Bağırdələn səs.

bağırdələn² [bağırdələn] isim

Dialekt. Yulaf sünbülünə bənzər qılçıqlı ot.

bağırış [bağırış] isim

Bağırma işi və tərzi, nərə. □ Bağırış eşitmək.

bağırışma

bağırışmaq [bağırışmax] feil

Səs-səsə verib qışqırmaq, hamı birdən çığırmaq, çığırışmaq; səs-küy qoparmaq, qalmaqal salmaq, çığır-bağır salmaq. □ Uşaqlar bağırışırlar.

bağırqan [bağırqan] sifət

1. Çox bağıran, qışqırıqçı.
2. Ağlağan.

bağırma

bağırmaq [bağırmax] feil

1. Bərk qışqırmaq, çığırmaq. □ Oğru elə bağırdı, doğrunun bağrı yarıldı! (Atalar sözü).
2. Böyürmək, nərə çəkmək. □ Pələng bağırdı.
3. Ağlamaq, haray salmaq, fəryad etmək. □ Bağırmaqdan uşağın az qala ürəyi partlamışdı.

bağırsaq [bağırsax] isim

1. Anatomiya. Həzm prosesində mühüm rol oynayan bədən üzvü, selikli, elastik borular şəklində olur. □ Bağırsaqların bir neçə növü var.
2. İçərisindən su axıtmaq üçün rezin və ya brezent boru; şlanq.

bağırsaqboşluqlular [bağırsaxboşduxlular] isim

Zoologiya. Mədəsi, yaxud mədə rolunu oynayan qarın boşluğu olan ibtidai heyvanlar. □ Müxtəlif meduzalar, poliplər və mərcanlar bağırsaqboşluqlular adlanır.

bağırsaqlıq [bağırsaxlıx] isim

1. Anatomiya. Qarnın bağırsaqlar yerləşən hissəsi.
2. Anatomiya. İnsanın və ya heyvanın bütün bağırsaqları.