Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

axar [axar] sifət

1. Daim axan. □ Axar su. Axar çay. Axar bulaq.
2. İsim kimi: cərəyan səmti, istiqaməti. □ Biz çayın axarı ilə gedib yolu tapa bildik.
3. Məcazi mənada: səlis, rəvan, ahəngdar. □ Aşıq özünəməxsus axar qoşmalar deyib məclisi şənləndirdi.

axar-baxarlı [axar-baxarrı] sifət

Hər tərəfi açıq və xoş mənzərəli. □ Yaşıllıqlara bürünmüş, axar–baxarlı Yasab kəndi Qusarın gözəl guşələrindən biridir.

axarlı [axarrı] sifət

1. Hərəkət zamanı havanın müqavimətinə daha az məruz qalmaq üçün müvafiq bir formada düzəldilmiş (avtomobil, təyyarə haqqında). □ Təyyarənin qanadı hərəkət üçün axarlı düzəldilmişdi.
2. Bir tərəfdən axar yeri olan, durğun olmayan. □ Azərbaycan axarlı göllərlə doludur.

axarlıq [axarrıx] isim

1. Qərarsızlıq, səbatsızlıq, tez-tez dəyişmə. □ İşçi qüvvəsinin axarlığı.
2. Məcazi mənada: səlislik, ahəngdarlıq, rəvanlıq. □ Qəzəlin axarlığı. Musiqinin axarlığı.

axar–baxar [axar-baxar] isim

1. Hər tərəfi açıq və xoş mənzərəli yer, göz işlədikcə görünən yer; mənzərə. □ Kəndin axar-baxarı nəyə desən dəyərdi.
2. Suayrıcı; iki çay və ya su hövzəsini bölən xətt.

axça

axçasız

axdırmaq [axdırmax] feil

axı [axı] ədat

Əvvəlki fikri əsaslandırmaq, yaxud bir şeyi sübut etmək, ifadəni gücləndirmək üçün söylənir, bəzən etiraz, narazılıq, məzəmmət, bəzən də xahiş, təkid bildirir. □ Bütlər gəldi və getdi, birinə inanmadım; Niyə inanmalıyam, axı, dünya fırlanır (B.Vahabzadə).

axıcı [axıcı] sifət

1. Axmağa qabil olan; duru. □ Axıcı cisimlər.
2. Məcazi mənada: səlis, rəvan. □ Nitqin axıcı və rəvan olması həmişə vacib ünsürlərdən biri olub.

axıcılıq [axıcılıx]

axıdılma

axıdılmaq [axıdılmax] feil