Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

üzgördü [üzgördü]

üzgörə [üzgörə] sifət

1. Aşkar, bəlli, açıq, açıqdan-açığa, açıq-aşkar. □ Üzgörə ədavət.

2. Zərf kimi: aşkar, bəlli, açıq, açıqdan-açığa, açıq-aşkar. □ Üzgörə düşmənçilik etmək.

üzgörənlik [üzgörənnix']

üzgörümçəyi [üzgörümçəyi] isim

Etnoqrafiya. Təzəbəyin ilk dəfə təzəgəlinlə görüşərkən ona verdiyi hədiyyə. □ Gəlin ayağını bəyin ayağının üstə qoyduqda bəy də başa düşərdi ki, gəlin ondan üzgörümçəyi istəyir. (H.Sarabski).

üzgörüşü [üzgörüşü]

üz-göz [üz-göz] isim

1. Sifət, üz. □ Yazığın üz-gözü, hər yeri qandır; Huşunu itirib, halı yamandır. (S.Rüstəm).

2. Sir-sifət, zahiri sima, üzün ifadəsi. □ Üz-gözündən düz adama oxşamır.

üzgüçü [üzgüçü] isim

1. Suda üzməyi bacaran adam, üzən adam; üzən, üzücü. □ Üzgüçü bir əlilə qucaqlayıb, o biri əlilə sahilə doğru üzməyə başladı. (M.Hüseyn).

2. Üzgüçülüklə məşğul olan idmançı. □ Üzgüçülərin yarışı.

üzgüçülük [üzgüçülüx'] isim

Suda üzmə, suyun üzərində və ya altında hərəkət etmə, üzmə. □ Sualtı üzgüçülük.

üzgün [üzgün] sifət

Taqətsiz, yorğun, üzülmüş, əldən düşmüş, zəif, üzük. □ ...onra üzgün bir halda cavab verdi. (H.Seyidbəyli).

üzgünləşmə

üzgünləşmək [üzgünnəşməx'] feil

Üzgün hala gəlmək, taqətdən düşmək, yorulmaq, üzülmək, əldən düşmək, zəifləmək.

üzgünlük [üzgünnüx'] isim

Taqətsizlik, yorğunluq, zəiflik, əldən düşmə. □ ...Birdən Səməd bədənində zəiflik, üzgünlük hiss etdi. (İ.Hüseynov).

üzləmə

üzləmək [üzdəməx'] feil

1. Üz çəkmək, üzünə bir şey yapışdırmaq, çəkmək. □ Divarı ağ daşla üzləmək. Meydanı mərmərlə üzləmək.

2. Torpağı üzdən şumlamaq, təpmək, yumşaltmaq.

3. Bir şeyin ən yaxşılarını, ən irilərini seçmək, ayırmaq.

üzlənmə