Dünya nərdivandır, biri çıxır, biri düşür (Ata. sözü).
Yenicə çırtlayan günəşin ilk şüaları onların üstünə düşmüşdü (Ə.Məmmədxanlı); Hər dəfə nəfəs aldıqca sinəsi körük kimi qabarırdı (İ.Şıxlı).
Minirsən mən minəndə, düşürsən mən düşəndə (S.Rüstəm).
O öz dostunu və düşmənini tanıya bilmir (M.S.Ordubadi).
Biz bəzən düşməni tanımayırıq. Onu özümüzə həmdəm sayırıq (S.Rüstəm).
Dünənki düşmənliya inanmayırdıq (Ə.Əbülhəsən); Od ilə pambıǧın nə aşinalıǧı (Ata. sözü).
Səttar xan olduqca düşüncəli və kədərli idi (M.S.Ordubadi); Ürəyində, o qocadan fərsiz övladına qalan karxana kimi uçulub-daǧılıb, bərbad olub (S.Qədirzadə).
Sən niyə Şiraslanla düşünüşmüsən? (S.Rəhimov); Fərman da Qədir kişi ilə dostlaşdı (Ə.Sadıq).
Məşədi İbad yaxasını düymələyir (Ü.Hacıbəyov); Qulam qızın yaxasının düymələrini açdı (S.Qədirzadə).
Əyricə qaşı var, ucu əyməli; Kətan köynək geyib, köksü düyməli. Aşıq Kərəm. Qulam sobanın açıq qapısından yerə düşən közü götürüb içəri atdı (S.Qədirzadə).
Uzaq ellərdə yasdır, bizim ellərdə düyün (S.Rüstəm).
Qadın bu pullara həsrətlə baxdı və nəhayət, onların beşini götürüb çarqatının ucuna düyünlədi (A.Makulu); Göyçək durub qapını açdı (Ə.Vəliyev).
İlanlar fışıldayır kol-koslar arasından; Ayaǧa dolaşan düyünlü kəndir kimi (S.Rüstəm); Simon yol açıqdır, gedə bilərsən (B.Vahabzadə).
Sevdiyim əyninə geyibdi aǧı; Çəkibdi sinəmə düyünlü daǧı (“Abbas və Gülgəz”); Ürəkdən şadam ki, elə oǧlunuz var (Ə.Vəliyev).
İndi elimizin toylu-düyünlü günləri başlayır (M.Süleymanlı); Yaslı gəlinlərin, yaslı qızların; Ahından Gridi daǧların qarı (S.Vurǧun).
