Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

alıx

Qazax, Şuşa

alıxlamax

Şuşa

alım

Şərur

Alımını vermək // alımını ətəyinə bükmək: abır vermək, məzəmmət etmək. □ Getdim alımını ətəyinə bük'düm.

alımça

Qazax

Alça.

alındırmaməy

Cəlilabad

Özünü bilməzliyə vurmaq. □ Baxey gennən, o özin saymaməzdigə vırey, özin alındırmey.

alınnığ

Salyan

Alına bağlanan yaylıq, kiçik kəlağayı. □ Keçmişdə arvaddar alınnığ bağlardı; Fatmada iki dənə alınnığ var.

alısım

Meğri

Heyvan soyularkən dəri üstündə qalan nazik ət layı. □ Sən ət doğramaxdan ol, mən dərinin alısımların söyerəm.

alısın

Gəncə, İmişli, Qazax

Payızda bitən ot. □ Yazıx Qulu qoyunu alısına saxlıyıf (Gəncə).

alışdımyandım

Bakı, Bərdə, Quba

Qırmızı yerlikli qiymətli ipək parça adı. □ Paltar giyərdig unnan, alışdımyandım diyərdig (Bakı); Alışdımyandımı dö:lətdilər geyərdi (Bərdə).

alışı

Qazax, Şəmkir

Parlaq, cəlbedici, gözəçarpan. □ Alışı tuman vız-vızı, yane:rəm, a dəlləx' qızı (Qazax); Qədimlərdə alışı parçalar olardı (Şəmkir).

alışıx

Ağdam, Qarakilsə

Ocağın gözünə qoyulan quru çör-çöp, yonqar. □ Odun yaşdı, ojağın gözünə bir az alışıx qoy yansın (Ağdam).

alışqa

Şərur

Kibrit.

alışqan

Naxçıvan, Ordubad, Şərur, Yevlax

alışma

Ağdam, Cəbrayıl, Qazax, Şəmkir, Tovuz

Bir neçə adamın şərikli (qoyun, mal və s.) müəyyən bir şeyi alıb bölüşməsi. □ Səlimin danasını kəsif alışma elədix' (Qazax); Həsənin inəyini alışma elədix’, hər paya 8 kilo düşdü (Tovuz); Gəlin bir alışma eliyəx' (Şəmkir).

alışmax

Tovuz

Dəymək. □ Daşı necə atdımsa, düz gediv atın qıyqılısınnan alışdı.