Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

zayfa

Borçalı, Qazax, Salyan

Zəif, cansız. □ Zayfa yolyeriyəmməz, yük götürəmməz (Salyan).

zayıl

Cəbrayıl, Cəlilabad, Çənbərək, Goranboy, Tovuz

1. Səfeh, axmaq (Cəbra­yıl, Cəlilabad, Çənbərək, Goranboy, Tovuz).

2. Avara (Cəbrayıl). □ Səməd zayıl uşağdı.

3. Bacarıqsız (Cəbrayıl)

4. Şikəst (Cəlilabad). □ Bir dənə axsağ atım var, üş dənə qıçı zayıldı.

zayıl olmaq

Mingəçevir, İrəvan

1. Rədd olmaq (İrəvan). □ Çəkil, bircə gözümnən zayıl ol.

2. Xarab olmaq (Mingəçevir).

zayıllamax

Gəncə

Axmaqlamaq, ağlını itirmək. □ Sən laf zayıllıyıfsan.

zayınzax

Qax

Keçə hazırlanarkən işlədilən alət.

zazaka

Balakən

Erkək arı.

zazan

Şamaxı

Çoxdanışan, uzunçu.

zeh¹

Gəncə, Goranboy, Tovuz

Rəf. □ Nənəm deyir ki, biz zehə qav-qajax yığardıx, indiki öylərdə zeh yoxdu (Goranboy); Dayımgillərdə indi də var zeh (Tovuz).

zeh²

Kürdəmir

Haşiyə. □ Pəncərənin qırağına zeh çəkdilər.

zeh³

Cəbrayıl

Taxtaları bir-birinə geydirmək üçün açılan yarıq.

zeh düşməx'

Cəbrayıl

Dən düşmək, ağarmaq. □ Saşdarına zeh düşüf.

zeh yerə qoymaq

Saatlı, Salyan

Əldən düşmək, yorulmaq. □ Əli bı işi görüncə zeh yerə qoydı (Salyan).

zehnimut

Bakı

Zəhər. □ Gözzə, Ni­zami sözümə baxmır, heç ona zehnimut da vermərəm.

zel

Meğri

1. Quş yuvasının çör-çöpü. □ Oduna getmişdim deyincə, deynədinnən getmişdim qərqə zelinə.

2. Quş peyini. □ Lumi ağəcinnan öti zel candı.

zelaf¹

Ordubad

Həyasız, sırtıq. □ Dursun çox zelaf adamdı.

zelaf²

Ordubad

Hər tərəfi sürtülmüş.

zelaflaşmax

Şərur

Qoçaqlaşmaq. □ O gördüyün yava uşaxlar dəyillər, elə zelaflaşıplar kin.

zep

İrəvan

Çatlamış saxsı qabları ya­pışdırmaq üçün əhəng, yumurta ve pambıq­dan hazırlanmış yapışqan. □ Küpün çatdağını tutmağ üçün zep qayıracağam.