Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

zobban

Salyan

Böyük, iri. □ Qəfər, sə.nçün zobban alma alacağam.

zobırın

Kürdəmir

Yetişməmiş (meyvə). □ Armıt hələ zobırındı.

zobruxlamax

Füzuli

Dərmək. □ Zobruxluyuf töx'mə yerə.

zod¹

Borçalı, Culfa, Gədəbəy, Qazax, Qarakilsə, Şəmkir, Tərtər, Tovuz

Gavahın. □ Zod olmasa, kotan yerə batmaz (Borçalı); Apar, hopa zod saldır (Şəmkir).

zod²

Zəngibasar

Tamamilə, büsbütün.

zoddama

İrəvan

Başdansovdu.

zoddamax¹

Borçalı, Daşkəsən, Gədə­bəy, Qazax, Şəmkir, Tərtər, Tovuz

İtiləmək. □ Kotan yerə getmer, aparem, zoddadem ağzını (Qazax); Zoddadınmı bizim baltıyı? (Gədəbəy).

zoddamax²

Zəngilan

Acıqlanmaq, hirslənmək. □ Mə:m üsdümə nə zoddanırsan, sözün var, get özüynən danış.

zoddi

Naxçıvan

Güclü, qüvvətli. □ Bizim Navrız çox zoddidi.

zoddu¹

Gədəbəy, Qazax, Şuşa

Hirsli, acıqlı. □ Nə zoddu adamsın, heş yaraşmer boy-puxununa (Gədəbəy); A bala, nə ya­man zoddu danışırsan, yoxsa elə bilirsən sənnən qorxuram (Şuşa).

zoddu²

Qarakilsə

Diribaş.  □ O, zoddu adamdı.

zoddu-zoddu

Tovuz

Hirsli-hirsli. □ Zoddu-zoddu danışıf eləmə, sənnən qorxuf-eliyən yoxdu.

zoğ

Borçalı, Hamamlı

Zolaq (kərən­tinin biçdiyi otun əmələ gətirdiyi zolaq). □ Kərənti piçer, zoğ qayrer (Borçalı).

zoğalı

Şəmkir

Müxtəsər; düzünə. □ Biz zoğalı danışırıx; Sözün zoğalısın de.

zoğallamax

Hamamlı, Şuşa

Uzun­çuluq etmək, boş-boş danışmaq. □ Ə:, sən dədənin goru, az zoğalla, baş-beynim getdi (Şuşa).

zoğat

Meğri

Bünövrə, özül. □ Binədəli fağır bu damın zoğatın açanda çox əl­ləşdi.

zoğlamax

Hamamlı

Dırmıqla topalamaq.

zoxma

Gədəbəy, Tovuz