Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

kəllah

Basarkeçər

Camış naxırı.

kəllayı

Zəngilan

“Düzbucaqlı” şəklində. □ Əvi kəllayı tix'dimişəm.

kəllədar

Culfa, Ordubad

kəllədarrıx

Gədəbəy

Kəllədarrıx eləməx': dikbaşlıq etmək. □ Kəllədarrıx eləməynən kimə neyləjəx'sin kin?

kəllə-kəllə

Bakı, Quba, Şamaxı

Yekə-yekə, böyük-böyük. □ Kəllə-kəllə danışmağ süzə qalıb (Şamaxı); Sə:n adətündü həməşə kəllə-kəllə danışmağ (Quba).

kəlləqıtza

Qax

Kəlləpaça. □ Habı kəlləqıtzanı qaırsana.

kəlləlıx

Ordubad, Şərur

Qapının yuxarı hissəsində düzəldilən işıqlıq, pəncərə. □ Kəlləlıxda iki göz olar işıx üçün (Ordubad).

kəlləlig

İmişli

Cilovun atın başına keçirilən hissəsi.

kəlləmanqo

Basarkeçər, Borçalı, Qazax, Mingəçevir, Ucar, Tərtər

Zökəm. □ So:x də:if kəlləmanqo olmuşam (Ucar); At da, adam da kəlləmanqo ola bilər (Tərtər).

kəlləpəsdix'

Şuşa

Kəllpəsdix' eləməx': zəhmət çəkmək, çalışmaq, əlləşmək. □ Hərdən axşamacan kəlləpəsdiy eliyirəm, əvə gələndə də arvad zəhləmi tökür.

kəlləçarxa çıxmağ

Salyan

Həddini aşmaq, ağ eləmək. □ Yığışdır özüvi, lap kəlləçarxa çıxdın a!

kəlməçi

Ordubad

Çərməki, gönü döyüb düzəltmək üçün bürüncdən hazırlanmış alət. □ Kəlməçini dükana apar.

kəlməs

Lerik

Qarımış qız.

kəlpir

Gəncə

Giləoxşar sarı torpaq. □ Bu kərpişdər kəlpirə oxşuyur; Burda nə çox kəlpir var.

kəltə

Bakı, Basarkeçər, Gədəbəy, Xaçmaz, Şamaxı, Şəmkir

1. İri, qüvvətli (Basarkeçər). □ Qalxozda yaxşı kəltə öküzdər var.

2. Yaşlı, təcrübəli, dünyagörmüş (Bakı, Gədəbəy, Xaçmaz, Şamaxı, Şəmkir). □ Elə danışer ki, maşallah, elə bilersən kəltə kişidi (Şəmkir); Kəltə adamlar köhnə əyamnan çox yanıxlı danışeylar (Gədəbəy).