Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

dadı

Cənubi Azərbaycan

Kürəkən. □ Abbas Əhmədin dadısıdı.

dadıx

Şəki

dadıxmax

Ordubad

dadımax

Göyçay, Mingəçevir

Xarab olmaq, pis dad vermək.

dadımduzum

Bakı

Bir az, bir tikə. □ Bir qarpuzdan həreyə dadımduzum əncağ çatar.

dadımsımmağ

Salyan

Dadına baxmaq. □ Bir qaşıx bı xörəgdən dadımsın görəg duzu necədi?

dadışmax

Qazax

Bərk-boşluğunu bilmək üçün yumurtaları dişə vurub yoxlamaq. □ Dadışmasam döyüşdürmərəm.

dadmənitutdular

Lənkəran

Erkək turac. □ Dadmənitutdular oxumağa başdıyıb.

da:ət

Meğri

İri, böyük, uca.

daft

Quba

Dəf, kiçik qaval. □ Üydən mənim daftımı gəti.

dağal¹

Ordubad

Gözə düşən çöp. □ Gözümə dağal düşüb.

dağal²

Ağdaş, Borçalı, Cəlilabad, Füzuli, Kürdəmir, Qazax, Mingəçevir, Sabirabad, Salyan, Tovuz

1. Oyunun gedişində ümumi qaydanı pozan, cığal (Kürdəmir, Salyan).

2. Davakar (Borçalı, Qazax). □ Dağal adam oyına şuluğlığ salar (Salyan); Alı yaman dağaldı (Kürdəmir); Oynıyanda adam dağal olmaz (Füzuli); Dağal adam insannan yole:tmer (Borçalı); O yaman dağal adamdı (Qazax).

dağal³

Laçın, Ordubad

İnadkar, sözə baxmayan. □ O, dağal adamdı (Laçın).

dağal⁴

Kəlbəcər, Kürdəmir, Qazax

Lovğa, ədabaz. □ Dağal adam yaxşı adam döy (Qazax).

dağal⁵

Təbriz

Həyətin, bağın kənarına nazik ağaclardan çəkilən çəpər. □ Bağın qıra:nnan dağal çəkirux.

dağallığ¹

Füzuli, Gəncə, Qazax, Şəmkir

Cığallıq. □ Dağallığyaxşı şey də:l (Gəncə); Onun dağallığına baxma, söz qanan adamdı (Şəmkir).

dağallığ²

Şəmkir

Lovğalıq. □ Ona yaxın getmə, dağallığınnan bilmer nağayırsın.

dağallığ eləməy

Salyan, Şəmkir

Oyunun qaydasını pozmaq, cığallıq etmək. □ Oyunda dağallığ etməzdər (Füzuli); Adə, sə: min dəfə demişəm, oyında dağallığ eləmə; A gədə, dağallığ eləmə, dinç otur (Salyan).

dağan

Göyçay, Kürdəmir, Ucar

Dolaşa (quş adı). □ Ta: <daha> dağan az-az görünür (Kürdəmir); Dağda dağannar, Bir-birini boğannar, Oğlan doğannar, Bu balama qurban (Göyçay).

dağanağ¹

Salyan

Qupquru. □ Çörəg dağanağ olub, diş batmır.

dağanağ²

Salyan

Çuqun qab.