Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

çər

İmişli

Çarx, təkər. □ Arabanın çəri sınıb.

çərbənd¹

Şamaxı

Möhkəm saxlamaq məqsədilə arabir divarın arasına qoyulan ağac və ya taxta. □ Çərbənd divarı bərk saxlar.

çərbənd²

Tabasaran

Yükü saxlamaq üçün arabanın yan hissələrinə keçirilən əlavə ağaclar. □ Piçan <ot> çux uldi ərəbədə, çərbənd sindi.

çərbənt

Dərbənd

çərbət

Füzuli

Hasar. □ Çərbət çəkiflər Xannarın qəbrinin ətrafına.

çərçəri

Şəki

Bitki adı. □ Bağda çərçəri çoxdu.

çərçi

Şərur

Xırdavatçı.

çərə¹

Qax

Qoyunun son balası.

çərə²

Salyan

Doğuşdan əvvəl heyvanın ifraz etdiyi selik.

çərəgdar

Cəlilabad

İcarəçi. □ Çərəginə əkənnərə çərəgdar deydilər.

çərəginə

Cəlilabad

İcarə ilə. □ Adam vardı öz cütiynən, eləsi də vardı çərəginə əkərdi.

çərəx'

Culfa, Zəngilan

4 kq-lıq çəki daşı. □ A bala, çərəyi gəti, unu çəkim verim (Culfa); Bir kəviz dörd çərəx'di (Zəngilan).

çərəkan

Zəngilan

Turpəng (bitki).

çərəkə¹

Biləsuvar, Böyük Qarakilsə, Cəlilabad, Ordubad, Yardımlı, Zəngilan

Təsbeh. □ Çərəkə qocada da olar, cavannarda da (Ordubad); Çərəkə, yani ki təsbi uzm oley, xırda-xırda mıncuğ oley (Cəlilabad); Çərəkəni əldə çö:ürüllər (Biləsuvar).

çərəkə²

Şəki

Bağlama, top. □ Çərəkə bağlı:f satardılar ipəyi.

çərəkə³

Şəki

Kiçik, xırda odun parçası. □ Puçə yariyən odun yoxdu, savağ ertə də bir-iki dənə çərəkə qopardıf puş qalamışam.

çərəki

Quba

Payız armudu. □ Çərəki yetişmiyib.

çərəltmə

İmişli, Şəmkir

Qoyun xəstəliyi adı. □ Çərəltmə otdan əmələ:lir (Şəmkir).

çərən

Borçalı, Goranboy, Ucar, Zəngilan

Yabanı bitki adı. □ Çərənnən qurd şaxlıyırıx (Zəngilan); Çərəni gamış yaxşı ye:ir (Ucar).